Gmina Ślesin

Rejony chronione

  • Bieniszew

    Rezerwaty przyrody

    fragment lasu reprezentującego fitocenozę świetlistej dąbrowy i dąbrowy acidofilnej, z licznymi drzewami pomnikowymi.

  • Mielno

    Rezerwaty przyrody

    miejsce lęgowe perkoza dwuczubego (Podiceps cristatus) i mewy śmieszki (Larus ridibundus)

  • Pustelnik

    Rezerwaty przyrody

    fragment naturalnych lasów liściastych łęgowych oraz grądowych

  • Sokółki

    Rezerwaty przyrody

    obszar lasów,łąk i bagien z cennymi zbiorowiskami leśnymi; łęgami jesionowo-olszowymi, jarzmiankowo-jesionowymi oraz grądami środkowoeuropejskimi.

  • Park Krajobrazowy Doliny Dolnej Wisły

    Parki krajobrazowe

    Park powstał w wyniku połączenia dwóch istniejących wcześniej w dolinie Wisły parków krajobrazowych: Nadwiślańskiego i Chełmińskiego. Obecne granice obejmują strefę zboczową doliny Wisły o zróżnicowanej szerokości i wysokościach - na zachodnim brzegu Wisły obszar od Bydgoszczy, poprzez Świecie, do Nowego oraz na wschodnim - fragment doliny od Unisławia przez Chełmno do okolic Grudziądza. Park położony jest na terenie trzech makroregionów: Doliny Dolnej Wisły, Pradoliny Toruńsko - Eberswaldzkiej oraz Pojezierza Chełmińsko - Dobrzyńskiego. Charakteryzuje go niezwykłe zróżnicowanie geomorfologiczne, znajdujące odzwierciedlenie w ukształtowaniu terenu, różnorodności szaty roślinnej oraz fauny. W jego granicach można wyróżnić trzy wyraźne jednostki: dno doliny Wisły, strefę krawędziową doliny, oraz wysoczyznę morenową. Dodatkowym, charakterystycznym elementem geomorfologii parku jest obecność kotlinnych rozszerzeń doliny, tzw. basenów - Unisławskiego i Chełmińskiego. Dna tych basenów stanowią rozległe równiny, będące jednocześnie terasami zalewowymi i nadzalewowymi. Urozmaicają je liczne starorzecza, w których obecnie znajdują się jeziora. Strefa krawędziowa doliny Wisły kontrastuje z płaskim dnem gwałtownymi spadkami, obecnością licznych, długich i głębokich parowów i wąwozów, którymi spływają z wysoczyzny cieki wodne. Wszystko to powoduje że park odznacza się wysokimi walorami krajobrazowymi i przyrodniczymi.Zróżnicowanie terenu znajduje odbicie w ukształtowaniu szaty roślinnej. W wyniku ograniczonych możliwości użytkowania obszarów zboczowych, zespoły roślinne mają charakter zbliżony do naturalnego. Na dobrze nasłonecznionych zboczach występuje roślinność kserotermiczna, prawie naturalne grądy zboczowe, w dolinach i parowach podtopione łęgi i olsy. Najatrakcyjniejszymi zbiorowiskami parku są zespoły kserotermiczne i murawowe, a także zbiorowiska krzewów kserofilnych. U podnóży zboczy, w strefie wysięku wód, wykształciły się również zespoły roślinności torfowiskowej i turzycowiska. We wszystkich zespołach roślinnych występują rośliny rzadkie i chronione. Na nasłonecznionych zboczach występują rzadkie trawy i gatunki ciepłolubne jak: ostnica Jana, ostnica włosowata, miłek wiosenny, jastrzębiec żmijowiec. Najcenniejsze skupiska roślinności stepowej chronione są w rezerwatach ( m in. Ostrów Panieński, Góra św. Wawrzyńca, Łęgi na Ostrowiu Panieńskim, Zbocza Płutowskie ).Na zboczach doliny Wisły basenu Chełmińskiego występują zbiorowiska leśne o charakterze grądów zboczowych oraz łęgi wiązowo - jesionowe. Dna basenów porastają głównie wilgotne zbiorowiska roślinne, wikliniska, zakrzewienia i zadrzewienia śródpólne, oraz pozostałości pierwotnych łęgów jesionowo-wiązowych. (ostnica włosowata, śnieżyczka przebiśnieg i in.).Występowanie wielu naturalnych cieków wodnych oraz stawów i bagien stwarza bardzo dobre warunki życia dla ptaków wodno - błotnych takich jak: gągoł, nurogęś, rybitwa biała, rybitwa białoczelna,, derkacz, bocian biały, bocian czarny, rycyk i wiele innych. Z małych ssaków występuje tu wydra, należy również wspomnieć o dużym bogactwie owadów i gadów związanych z siedliskami stepowymi i kserotermicznymi.Tereny Parku są ważnym rejonem turystyki pieszej i wodnej. Prowadzą tędy liczne szlaki turystyczne, odbywają się spływy kajakowe. Obok walorów przyrodniczych turystów przyciąga bogactwo kulturowe tego terenu. Na szczególne zainteresowanie zasługuje miasto Chełmno, które jest jednym z najlepiej zachowanych w Polsce miast gotyckich, z nienaruszonym układem urbanistycznym, sześcioma kościołami gotyckimi oraz murami obronnymi (2,5km) z 23 basztami i bramą. Na terenie parku występują również dawne osady mennonitów, ciekawe budownictwo regionalne, liczne osady i grodziska związane z powstaniem państwa polskiego.

  • Goplańsko-Kujawski Obszar Chronionego Krajobrazu

    Obszary chronionego krajobrazu

    Goplańsko-Kujawski Obszar Chronionego Krajobrazu rozciąga się nad Notecią, od okolic Konina do granicy między województwem konińskim a włocławskim. Łączy się również z Nadgoplańskim Parkiem Tysiąclecia w województwie bydgoskim. Jest to teren Pojezierza Kujawskiego, o niezbyt dużych jeziorach i niwielkich połaciach lasu. Dobre gleby przyczyniły się do rozwoju rolnictwa, dlatego w krajobrazie dominują pola uprawne.

  • Powidzko-Bieniszewski Obszar Chronionego Krajobrazu

    Obszary chronionego krajobrazu

    Powidzko-Bieniszewski Obszar Chronionego Krajobrazu obejmuje tereny północno-zachodniej części województwa konińskiego. Jest to bardzo atrakcyjny fragment Pojezierza Gnieźnieńskiego, zbudowanego z glin morenowych. W krajobrazie dominują uprawy rolne, ponieważ dobre gleby od dawna sprzyjały zagospodarowaniu tych ziem. W związku z tym zachowało się niewiele lasów. Atrakcyjnym urozmaiceniem obszaru są rynny jezior polodowcowych.

  • Złota Góra I

    Rezerwaty przyrody

    najwyższe wzniesienie w woj konińskim porośnięte lasem mieszanym oraz kwaśną dąbrową na granicy jej zasięgu.

  • Kawęczyńskie Brzęki

    Rezerwaty przyrody

    las dębowo-grabowy z jarząbem brekinią (Sorbus torminalis)

  • Powidzki Park Krajobrazowy

    Parki krajobrazowe

    Park położony jest na terenie Pojezierza Gnieźnieńskiego i obejmuje swoimi granicami najcenniejszy morfologicznie obszar o rzeźbie młodoglacjalnej.Krajobraz Parku cechuje go duże bogactwo form, jak rynny polodowcowe, wzgórza moreny czołowej, płaska i falista powierzchnia moreny dennej, formy szczelinowe i równina sandrowa. Wzgórza moreny czołowej mają wysokość do 20 m i zróżnicowaną rzeźbę. Bardzo charakterystycznymi i często spotykanymi na tym terenie formami są rynny polodowcowe o stromych krawędziach tworzące ciągnące się kilometrami systemy wypełnione jeziorami. Największe jeziora to: Powidzkie, Niedzięgiel, Skorzęcińskie i Wilczyńskie. Wiele uroku maja też małe jeziora położone w lesie, z bujnie rozwijająca się roślinnością szuwarowo - wodną.Przeważającą część Parku stanowią lasy. Są to przeważnie uprawy sosnowe rosnące na siedlisku grądu ubogiego, boru mieszanego i gdzieniegdzie grądu bogatego. Najwyższymi walorami ekologicznymi charakteryzuje się kompleks leśny wokół Jeziora Niedzięgiel i Jeziora Białego, posiadający sporo starych drzewostaznów sosnowych z dużą ilością drzew liściastych, głównie grabów, dębów, buków, i brzóz. W okolicy Skorzęcina znajduje się cenny fragment starej dąbrowy świetlistej. W wodach małych śródleśnych jezior oraz wokół nich rosną cenne, objęte ochroną rośliny wodne, torfowiskowe i bagienne, jak np. aldrowanda pęcherzykowata, wątlik błotny , rosiczki, grążel żółty, grzybienie białe.Lasy oraz tereny jezior są miejscem bytowania i lęgu wielu gatunków ptaków jak: bociana białego i czrnego, bataliona, derkacza, perkoza, czapli białej.