Mapa Kamionek Wielki

82-340 Kamionek Wielki

Kamionek Wielki w Google Earth

Pobliskie miejscowości

Rejony chronione w okolicy

  • Zatoka Elbląska

    [~ 3 km] Rezerwaty przyrody

    Zróżnicowana, bogata awifauna: ptaki wodne i błotne.

  • Obszar Chronionego Krajobrazu Ujścia Nogatu

    [~ 4.7 km] Obszary chronionego krajobrazu

    Obszar Chronionego Krajobrazu Ujścia Nogatu obejmuje tereny delty Nogatu między wsiami: Marzęcino, Nowakowo i Rubno Wielkie. Jego powierzchnia wynosi 2823 ha. Użytki rolne (pola uprawne, łąki i pastwiska) zajmują 71,2%, zadrzewienia i zakrzewienia - 5,9%, a wody powierzchniowe - 14%. Jest to Elbląska, spełniający kryteria ochrony w ramach Konwencji Ramsar.Elementami krajobrazotwórczymi są: obszry rolne, a szczególnie wody odnóg rzecznych Nogatu, Cieplicówki i licznych innych oraz strefa oczeretów, szuwarów niskich i roślinności wodnej wzdłuż Źlinii brzegowej Zalewu Wiślanego od ujścia Szkaprawy do ujścia rzeki Elbląg.

  • Kadyński Las

    [~ 5.2 km] Rezerwaty przyrody

    Starodrzew bukowy z bogatym runem.

  • Buki Wysoczyzny Elbląskiej

    [~ 7.3 km] Rezerwaty przyrody

    Buczyna pomorska z kostrzewą leśną (Festuca silvatica) i perłówką jednokwiatową (Melica uniflora) oraz grąd z czosnkiem niedźwiedzim (Allium ursinum) i żebrowce.

  • Ujście Nogatu

    [~ 7.9 km] Rezerwaty przyrody

    Fragment delty rzeki Nogat oraz obszr wód Zalewu Wiślanego, będące miejscem gniazdowania, wypoczynku i żerowania wielu gatunków ptaków wodno-błotnych i leśnych.

  • Park Krajobrazowy Wysoczyzny Elbląskiej

    [~ 10.6 km] Parki krajobrazowe

    Park obejmuje północną, nadzalewową część Wzniesień Elbląskich, będących jednym z najbardziej urozmaiconych fragmentów Pobrzeża Gdańskiego.Wzniesienia Elbląskie to falisty, mocno zalesiony wysoczyznowy obszar, wyniesiony nad otaczające go tereny Żuław Wiślanych, Równiny Warmińskiej i Zalewu Wiślanego. Charakteryzuje się on dużą różnorodnością form rzeźby i krajobrazu. W Parku występują pejzaże wyżynne, lesiste, nadmorskie, a w strefie krawędziowej, krajobrazy z elementami rzeźby górskiej. Najwyższa część Wzniesień - Maślana Góra, osiąga 197 m n.p.m. Teren wysoczyzny pocięty jest licznymi, silnie rozczłonkowanymi dolinami erozyjnymi, wąwozami i parowami, na których dnie porozrzucane są ogromne głazy narzutowe. W okresie długotrwałych deszczów, szczególnie na wiosnę, wąwozami płyną rwące potoki. Na wierzchowinie występują liczne zagłębienia bezodpływowe, a charakterystyczną cechą sieci hydrograficznej Parku jest obecność krótkich rzek i potoków o górskim charakterze, małych jezior oczek i mokradeł.Lasy zajmują około 50% powierzchni Parku. Występują one głównie w strefie krawędziowej wysoczyny, gdzie strome zbocza utrudniały wyrąb drzew. Zachowały się tam cenne zbiorowiska leśne z rzadkimi gatunkami flory (lasy bukowo-dębowo-sosnowe, łęgi i olsy). Dominującym zbiorowiskiem w Parku są lasy bukowe i mieszane. W rezerwacie Buki Wysoczyzny Elbląskiej występuje cenny zespół buczyny pomorskiej z okazami starodrzewia dębowego i bukowego. W runie wąwozów i parowów spotyka się gatunki górskie i podgórskie, jak olsza szara, czosnek niedźwiedzi, tojad, żywiec cebulowy, pióropusznik strusi oraz liczne mchy i wątrobowce.Na terenach wierzchowinowych Wysoczyzny Elbląskiej przeważają zbiorowiska pól uprawnych oraz upraw ogrodowych u sadów.Różnorodność siedlisk występujących w Parku oraz zmienna rzeźba terenu umożliwiła zasiedlenie tych terenów przez wiele gatunków zwierząt. Osobliwością jest jeleń sika, wprowadzony do Lasów Kadyńskich już w 1911 r. Ponadto w lasach występuje łoś, jeleń szlachetny, daniel, sarna, dzik, borsuk, wilk, lis, jenot, z gadów - żmija zygzakowata, jaszczurka żyworódka i padalec, a z płazów rzekotka, huczek ziemny, kumak nizinny i ropucha szara. W okolicach Zalewu Wiślanego dogodne warunki życia znajdują liczne gatunki ptaków, m in. bocian czarny i biały, jastrząb gołębiarz, krogulec, pustułka, bielik, orlik krzykliwy oraz wiele gatunków kaczek.

  • Buki Mierzei Wiślanej

    [~ 12.4 km] Rezerwaty przyrody

    naturalne stanowisko buka (Fagus silvatica) - obszar planowany do sieci Natura 2000

  • Park Krajobrazowy Mierzeja Wiślana

    [~ 14 km] Parki krajobrazowe

    Park został utworzony dla ochrony krajobrazu i walorów przyrodniczych nadmorskiego pasa wydmowego porośniętego lasem. W skład Parku wchodzi półwyspowy fragment Mierzei Wiślanej od miejscowości Kąty Rybackie do granicy państwa, oraz niewielki fragment Żuław przylegający do Zalewu Wiślanego w okolicach miejscowości Sztutowo.Mierzeja jest młodym tworem geologicznym powstałym w wyniku akumulacji rumoszu skalnego w strefie brzegowej Bałtyku. Powstała na skutek wzajemnego oddziaływania wód morskich nanoszących materiał pochodzący z abrazji wybrzeży klifowych, wód lądowych (Wisły) niosących ze sobą piaski, oraz działalności wiatru. W rzeźbie terenu Mierzei można wyróżnić strefę piaszczystej plaży nadmorskiej szerokości około 70 m oraz równoległy do niej pasm wydm białych szerokości 150-200 m i wydm brązowych szerokości 300-800 m. Wały wydmowe są wysokie, mają nieregularne kształty i stoki o stromych zboczach, co sprawia, że krajobraz Mierzei jest niezwykle dynamiczny. Najwyższy pagór wydmowy - Wielbłądzi Grzbiet ma 48 m n.p.m. Odmienny, bardziej monotonny charakter ma nizina przylegająca do Zalewu Wiślanego. Lasem pokryte jest 80% powierzchni Parku. Jest to głównie bór nadmorski, który w zależności od warunków siedliskowych występuje jako bór mieszany świeży, bór świeży, bór suchy i bór wilgotny. Niewielki udział ma również acidofilna dąbrowa, a w obniżeniach terenu - brzezina bagienna i olsy. Drzewostany borów tworzy głównie sosna, z domieszką dębu, buka, topoli osiki, olszy i brzozy. W zagłębieniach między pagórami wydmowymi wykształciły się torfowiska wysokie i przejściowe. W pasie przylegającym do Zalewu Wiślanego występują zbiorowiska szuwarowe, a na wydmach zbiorowiska roślinności nawydmowej. W Parku występuje ponad 650 gatunków roślin naczyniowych, 200 gatunków porostów i około 50 gatunków mszaków. Najwięcej gatunków chronionych występuje w strefie muraw nadmorskich (m in. mikołajek nadmorski i kocanki piaskowe) i nadmorskich borów sosnowych oraz w brzezinach bagiennych.Ze względu na specyficzne warunki świat zwierząt nie jest zbyt różnorodny. W lasach występują dziki, sarny, lisy, borsuki, wiewiórki, zające, dzikie króliki. Na dużą uwagę zasługują liczne gatunki ptaków gniazdujące tu lub zalatujące w czasie wiosennych i jesiennych przelotów, z których wiele jest chronionych, np.: bąk, kormoran, ohar, hełmiatka, nurogęś, bielik, kropiatka, derkacz, ostrygojad, sieweczki i inne. Z gadów na Mierzei występuje 1 gatunek - chroniona turkusowa odmiana padalca.W sezonie letnim plaże Parku są intensywnie wykorzystywane turystycznie.

  • Pióropuszniowy Jar

    [~ 14.9 km] Rezerwaty przyrody

    Las mieszany i łęgowy stanowisko pióropusznika strusiego (Matteucia struthiopteris).

  • Kąty Rybackie

    [~ 15.7 km] Rezerwaty przyrody

    miejsce lęgowe kormorana czarnego (Phalacrocorax carbo) i czapli siwej (Ardea cinerea); bór sosnowy świeży -obszar proponowany do sieci Natura 2000 i do Helcom BSPA

  • Obszar Chronionego Krajobrazu rzeki Nogat

    [~ 15.8 km] Obszary chronionego krajobrazu

    Obszar Chronionego Krajobrazu Rzeki Nogat obejmuje tereny międzywala Nogatu wraz z rejonem wsi: Kmiecin, Solnica, Jazowa, Rakowo i Wierciny, gdzie koncentrują się elementy związane z dawnym osadnictwem żuławskim. Jego powierzchnia wynosi 10 204 ha. Dominują użytki rolne (łąki i pastwiska torfowe) 69,7%. Zadrzewienia i zakrzaczenia zajmują 12,2%, a wody powierzchniowe - 7%. Są to tereny lęgowe ptactwa wodno-błotnego. Występują tam również liczne ssaki.Elementami krajobrazotwórczymi są: toń wodna, pasy oczeretów, szuwarów i innej roślinności wodnej oraz strefa zadrzewień i zakrzewień nadwodnych.

  • Młynarski Obszar Chronionego Krajobrazu

    [~ 17.6 km] Obszary chronionego krajobrazu

    Młynarski Obszar Chronionego Krajobrazu obejmuje wschodnią oraz przykrawędziową strefę zboczy Wzniesień Elbląskich. Jego powierzchnia wynosi 4761 ha, w tym użytki rolne zajmują 46,8%, lasy - 44,9%, a wody powierzchniowe - 0,7%.Krajobraz ma charakter wysoczyznowy, o mocno urozmaiconej rzeźbie i ostro zarysowanych krawędziach. Warunki przyrodnicze są typowe dla strefy młodoglacjalnej.Elementami krajobrazotwórczymi są:- liczne młode, porośnięte lasem mieszanym, rozcięcia erozyjne;- tereny leśne na zboczach i w strefie przykrawędziowej;- tereny pól uprawnych oraz użytków zielonych.Najciekawsze rozcięcia mają 30-40 m głębokości. W Lisim Parowie utworzono florystyczny rezerwat Pióropusznikowy Jar, o powierzchni 37,8 ha. Teren rezerwatu porasta różnowiekowy las jesionowo-wiązowy z pojedynczymi świerkami, a w podszyciu dominuje objęta ochroną gatunkową paproć pióropusznik strusi.Krajobraz obszaru tworzy mozaika pól, łąk, pastwisk i lasów, urozmaicona licznymi rozcięciami erozyjnymi.

  • Obszar Chronionego Krajobrazu Jeziora Druzno

    [~ 21.6 km] Obszary chronionego krajobrazu

    Obszar Chronionego Krajobrazu Jeziora Druzno obejmuje tereny wokół jeziora Druzno - o powierzchni ogólnej 9795 ha, w tym - żytki rolne 57,4%, zadrzewienia i zakrzewienia - 7,1%, a wody powierzchniowe - 18,5%. W znacznej części są to tereny depresyjne. Przyjmuje się, że ich powierzchnia wynosi 18 100 ha, a najniżej położony punkt znajduje się w rejonie wsi Raczki Elbląskie w gminie Elbląg. Jezioro Druzno stanowi relikt dawnej wypłycającej się zatoki morskiej. Jego zwierciadło jest położone poniżej poziomu morza. Jezioro ma powierzchnię 3021 ha, ale intensywnie zarasta, dlatego prawie połowę stanowią trzęsawiska, trzcinowiska i bagna, miejscami zakrzaczone lub zadrzewione olszyną. Nie jest to zbyt głęboki zbiornik (średnio 1,25 m, max - 2,5 m), o zmiennym poziomie wód. Jego bogata roślinność przybrzeżna stwarza dogodne warunki dla ptactwa wodno-błotnego. Latem na jeziorze lub w jego sąsiedztwie przebywa ok. 150 gatunków ptaków, a wiosną i jesienią pojawia się wiele gatunków przelotnych. Wszystko to zadecydowało o uznaniu jeziora w 1967 za rezerwat ornitologiczny, spełniającykryteria ochrony w ramach konwencji Ramsar.

  • Jezioro Drużno

    [~ 21.6 km] Rezerwaty przyrody

    Miejsce lęgowe ptactwa wodnego i błotnego.

  • Obszar Chronionego Krajobrazu rzeki Baudy

    [~ 22.7 km] Obszary chronionego krajobrazu

    Obszar Chronionego Krajobrazu Rzeki Baudy obejmuje strefę przyrzecza oraz środkowego i dolnego odcinka biegu rzeki od okolic Danielewa, gm. Młynary, do ujścia Baudy do Zalewu Wiślanego na północ od Fromborka. Powierzchnia obszaru wynosi 5488 ha, w tym użytki rolne - 59,0%, lasy i zakrzewienia - 29,5%, a wody powierzchniowe - 1,1%.Elementami krajobrazotwórczymi są:- młode wcięcia erozyjne rzeki Baudy na odcinku od Danielewa do miejscowości Myśliwiec;- młoda, stopniowo rorszerzająca się dolina rzeki Baudy na odcinku od wsi Myśliwiec do krawędzi wysoczyzny, w rejonie przecięcia koryta rzeki z linią kolejową Frombork - Braniewo;- młode, boczne rozcięcia erozyjne w dolinie Baudy porośnięte lasem mieszanym lub liściastym;- sylweta zwartej zabudowy miasta Fromborka;- stożek ujściowy rzeki, wraz z pasem sitowia i trzcin, wzdłuż linii brzegowej Zalewu Wiślanego.Jest to typowy rolniczo-leśny krajobraz terenów dolin rzecznych na równinie dawnego zastoiska wód polodowcowych o ciekawej rzeźbie terenu. Pas trzcin nad Zalewem Wiślanym stanowi ostoję lęgową ptactwa wodnego i spełnia kryteria ochronne zgodne z konwencją Ramsar. Dodatkową atrakcją są zabytki (zwłaszcza zespół katedralny) Fromborka, wsławionego postacią Mikołaja Kopernika.