Gmina Milejewo
Miejscowości w gminie
Rejony chronione
Kadyński Las
Rezerwaty przyrody
Starodrzew bukowy z bogatym runem.
Młynarski Obszar Chronionego Krajobrazu
Obszary chronionego krajobrazu
Młynarski Obszar Chronionego Krajobrazu obejmuje wschodnią oraz przykrawędziową strefę zboczy Wzniesień Elbląskich. Jego powierzchnia wynosi 4761 ha, w tym użytki rolne zajmują 46,8%, lasy - 44,9%, a wody powierzchniowe - 0,7%.Krajobraz ma charakter wysoczyznowy, o mocno urozmaiconej rzeźbie i ostro zarysowanych krawędziach. Warunki przyrodnicze są typowe dla strefy młodoglacjalnej.Elementami krajobrazotwórczymi są:- liczne młode, porośnięte lasem mieszanym, rozcięcia erozyjne;- tereny leśne na zboczach i w strefie przykrawędziowej;- tereny pól uprawnych oraz użytków zielonych.Najciekawsze rozcięcia mają 30-40 m głębokości. W Lisim Parowie utworzono florystyczny rezerwat Pióropusznikowy Jar, o powierzchni 37,8 ha. Teren rezerwatu porasta różnowiekowy las jesionowo-wiązowy z pojedynczymi świerkami, a w podszyciu dominuje objęta ochroną gatunkową paproć pióropusznik strusi.Krajobraz obszaru tworzy mozaika pól, łąk, pastwisk i lasów, urozmaicona licznymi rozcięciami erozyjnymi.
Pióropuszniowy Jar
Rezerwaty przyrody
Las mieszany i łęgowy stanowisko pióropusznika strusiego (Matteucia struthiopteris).
Park Krajobrazowy Wysoczyzny Elbląskiej
Parki krajobrazowe
Park obejmuje północną, nadzalewową część Wzniesień Elbląskich, będących jednym z najbardziej urozmaiconych fragmentów Pobrzeża Gdańskiego.Wzniesienia Elbląskie to falisty, mocno zalesiony wysoczyznowy obszar, wyniesiony nad otaczające go tereny Żuław Wiślanych, Równiny Warmińskiej i Zalewu Wiślanego. Charakteryzuje się on dużą różnorodnością form rzeźby i krajobrazu. W Parku występują pejzaże wyżynne, lesiste, nadmorskie, a w strefie krawędziowej, krajobrazy z elementami rzeźby górskiej. Najwyższa część Wzniesień - Maślana Góra, osiąga 197 m n.p.m. Teren wysoczyzny pocięty jest licznymi, silnie rozczłonkowanymi dolinami erozyjnymi, wąwozami i parowami, na których dnie porozrzucane są ogromne głazy narzutowe. W okresie długotrwałych deszczów, szczególnie na wiosnę, wąwozami płyną rwące potoki. Na wierzchowinie występują liczne zagłębienia bezodpływowe, a charakterystyczną cechą sieci hydrograficznej Parku jest obecność krótkich rzek i potoków o górskim charakterze, małych jezior oczek i mokradeł.Lasy zajmują około 50% powierzchni Parku. Występują one głównie w strefie krawędziowej wysoczyny, gdzie strome zbocza utrudniały wyrąb drzew. Zachowały się tam cenne zbiorowiska leśne z rzadkimi gatunkami flory (lasy bukowo-dębowo-sosnowe, łęgi i olsy). Dominującym zbiorowiskiem w Parku są lasy bukowe i mieszane. W rezerwacie Buki Wysoczyzny Elbląskiej występuje cenny zespół buczyny pomorskiej z okazami starodrzewia dębowego i bukowego. W runie wąwozów i parowów spotyka się gatunki górskie i podgórskie, jak olsza szara, czosnek niedźwiedzi, tojad, żywiec cebulowy, pióropusznik strusi oraz liczne mchy i wątrobowce.Na terenach wierzchowinowych Wysoczyzny Elbląskiej przeważają zbiorowiska pól uprawnych oraz upraw ogrodowych u sadów.Różnorodność siedlisk występujących w Parku oraz zmienna rzeźba terenu umożliwiła zasiedlenie tych terenów przez wiele gatunków zwierząt. Osobliwością jest jeleń sika, wprowadzony do Lasów Kadyńskich już w 1911 r. Ponadto w lasach występuje łoś, jeleń szlachetny, daniel, sarna, dzik, borsuk, wilk, lis, jenot, z gadów - żmija zygzakowata, jaszczurka żyworódka i padalec, a z płazów rzekotka, huczek ziemny, kumak nizinny i ropucha szara. W okolicach Zalewu Wiślanego dogodne warunki życia znajdują liczne gatunki ptaków, m in. bocian czarny i biały, jastrząb gołębiarz, krogulec, pustułka, bielik, orlik krzykliwy oraz wiele gatunków kaczek.
Buki Wysoczyzny Elbląskiej
Rezerwaty przyrody
Buczyna pomorska z kostrzewą leśną (Festuca silvatica) i perłówką jednokwiatową (Melica uniflora) oraz grąd z czosnkiem niedźwiedzim (Allium ursinum) i żebrowce.
Lenki
Rezerwaty przyrody
Starodrzew modrzewia europejskiego (Larix europea).
Zatoka Elbląska
Rezerwaty przyrody
Zróżnicowana, bogata awifauna: ptaki wodne i błotne.
Obszar Chronionego Krajobrazu Jeziora Druzno
Obszary chronionego krajobrazu
Obszar Chronionego Krajobrazu Jeziora Druzno obejmuje tereny wokół jeziora Druzno - o powierzchni ogólnej 9795 ha, w tym - żytki rolne 57,4%, zadrzewienia i zakrzewienia - 7,1%, a wody powierzchniowe - 18,5%. W znacznej części są to tereny depresyjne. Przyjmuje się, że ich powierzchnia wynosi 18 100 ha, a najniżej położony punkt znajduje się w rejonie wsi Raczki Elbląskie w gminie Elbląg. Jezioro Druzno stanowi relikt dawnej wypłycającej się zatoki morskiej. Jego zwierciadło jest położone poniżej poziomu morza. Jezioro ma powierzchnię 3021 ha, ale intensywnie zarasta, dlatego prawie połowę stanowią trzęsawiska, trzcinowiska i bagna, miejscami zakrzaczone lub zadrzewione olszyną. Nie jest to zbyt głęboki zbiornik (średnio 1,25 m, max - 2,5 m), o zmiennym poziomie wód. Jego bogata roślinność przybrzeżna stwarza dogodne warunki dla ptactwa wodno-błotnego. Latem na jeziorze lub w jego sąsiedztwie przebywa ok. 150 gatunków ptaków, a wiosną i jesienią pojawia się wiele gatunków przelotnych. Wszystko to zadecydowało o uznaniu jeziora w 1967 za rezerwat ornitologiczny, spełniającykryteria ochrony w ramach konwencji Ramsar.
Jezioro Drużno
Rezerwaty przyrody
Miejsce lęgowe ptactwa wodnego i błotnego.
Obszar Chronionego Krajobrazu Ujścia Nogatu
Obszary chronionego krajobrazu
Obszar Chronionego Krajobrazu Ujścia Nogatu obejmuje tereny delty Nogatu między wsiami: Marzęcino, Nowakowo i Rubno Wielkie. Jego powierzchnia wynosi 2823 ha. Użytki rolne (pola uprawne, łąki i pastwiska) zajmują 71,2%, zadrzewienia i zakrzewienia - 5,9%, a wody powierzchniowe - 14%. Jest to Elbląska, spełniający kryteria ochrony w ramach Konwencji Ramsar.Elementami krajobrazotwórczymi są: obszry rolne, a szczególnie wody odnóg rzecznych Nogatu, Cieplicówki i licznych innych oraz strefa oczeretów, szuwarów niskich i roślinności wodnej wzdłuż Źlinii brzegowej Zalewu Wiślanego od ujścia Szkaprawy do ujścia rzeki Elbląg.
