Mapa Pieńków

05-152 Pieńków

Pieńków w Google Earth

Pobliskie miejscowości

Rejony chronione w okolicy

  • Jezioro Kiełpińskie

    [~ 3.9 km] Rezerwaty przyrody

    starorzecze Wisły z charakterystyczną fauną i florą

  • Jabłonna

    [~ 3.9 km] Rezerwaty przyrody

    starodrzew dębowo-sosnowy

  • Ławice Kełpińskie

    [~ 6.1 km] Rezerwaty przyrody

    Wyspy, piaszczyste łachy oraz wody plynące Wisły będące ostoją dla wielu gatunków ptaków.

  • Bukowiec Jabłonnowski

    [~ 8.4 km] Rezerwaty przyrody

    zbiorowiska leśne o charakterze naturalnym z drzewostanem bukowym; stanowisko brzozy czarnej (Betula obscura)

  • Ruska Kępa

    [~ 9.9 km] Rezerwaty przyrody

    fragment naturalnego łęgu wierzbowo-topolowego z licznymi pomnikowymi drzewami

  • Olszyna

    [~ 10.2 km] Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe

    Ols kępowy w niecce nieistniejącej rzeki Rudawki.

  • Kalinowa Łąka

    [~ 12.5 km] Rezerwaty przyrody

    stanowisko pełnika europejskiego (Trollius europaeus) oraz innych rzadkich i chronionych gatunków roślin

  • Dębe

    [~ 14.1 km] Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe

    Grąd zboczowy porastający skarpę nad Narwią ze stanowiskami klonu polnego

  • Pomiechówek

    [~ 14.3 km] Rezerwaty przyrody

    obszar lasu z zachowanymi elementami lasu grądowego i licznymi drzewami pomnikowymi oraz bogatą fauną

  • Łosiowe Błota

    [~ 14.3 km] Rezerwaty przyrody

    dwa torfowiska niskie z roślinnością charakterystyczną niegdyś dla tego typu zbiorowisk w Kotlinie Warszawskiej

  • Łokieć

    [~ 14.3 km] Rezerwaty przyrody

    torfowisko wysokie z charakterystyczną roślinnością - od 1999 w Bieszczadzkim Parku Narodowym

  • Las Bielański

    [~ 14.6 km] Rezerwaty przyrody

    resztka dawnej Puszczy Mazowieckiej na obszarze aglomeracji miejskiej; liczne pomnikowe okazy dębów (Quercus sp.)

  • Dolina Wkry

    [~ 14.9 km] Rezerwaty przyrody

    krajobraz przełomowego odcinka Wkry

  • Wieliszewskie Łęgi

    [~ 15.6 km] Rezerwaty przyrody

    naturalne zbiorowiska roślinne z licznymi gatunkami roślin należących do rodziny storczykowatych

  • Kampinoski Park Narodowy

    [~ 15.8 km] Parki narodowe

    Park położony jest w Krainie Mazowiecko-Podlaskiej, w Kotlinie Warszawskiej. Obejmuje ochroną część pradoliny Wisły wraz z całą Puszczę Kampinoską, jednym z najcenniejszych kompleksów leśnych w Polsce. Głównym celem powołania Parku była ochrona unikalnych na skalę europejską kompleksów wydm śródlądowych usypanych z piasków polodowcowych pradoliny Wisły oraz naturalnych zbiorowisk bagiennych i leśnych. KPN jest jednym z największych parków narodowych w Polsce. Należy do niego również Ośrodek Hodowli Żubrów im. Prezydenta RP Ignacego Mościckiego w Smardzewicach k. Tomaszowa Mazowieckiego. W 1999 Kampinoski Park Narodowy został uznany przez UNESCO za Międzynarodowy Rezarwat Biosfery.Krajobraz Parku jest urozmaicony i ma typowy charakter pradolinny. Został ukształtowany około12 tys. lat temu w wyniku działalności wód powierzchniowych spływających z południa, które przy czole cofającego się lodowca skandynawskiego wyżłobiły szerokie koryto Pra-Wisły. Pod koniec epoki lodowcowej w wyniku procesów eolicznych powstały wysokie na 30 m wydmy, różnorodne pod względem morfologicznym ( łukowe, paraboliczne, wałowe). Obecnie wydmy te, umocnione roślinnością stanowią jedną z największych osobliwości przyrodniczych w Europie. Cechą charakterystyczną krajobrazu Parku jest pasowy, równoleżnikowy układ form rzeźby terenu: na północy - taras zalewowy zbudowany z zaniesionych przez Wisłę żyznych mad rzecznych, poniżej pas piaszczystych wałów wydmowych porośniętych lasami i poprzedzielanych bagnami i na południu węższy pas bagien graniczący z Równiną Błońską,, podzielony trzema dużymi dolinami rzecznymi. Największą część Parku - 74% zajmują lasy. Są to najczęściej bory sosnowe z domieszką dębów, brzozy i osiki, rzadziej lasy liściaste - dębowe z lipą i grabem. Na południowych zboczach wydm występują bogate gatunkowo świetliste dąbrowy, a w misach deflacyjnych - torfowiska. Obszary bagienne występujące w Parku charakteryzują się dużym zróżnicowaniem zespołów roślinnych. Porastają je głównie lasy olszowe i olszowo-jesionowe, spotyka się duże obszary zajęte przez trzcinowiska, szuwary i kępy wierzb.Szata roślinna Parku liczy około 1010 gatunków roślin naczyniowych pochodzących z różnorodnych siedlisk - od suchych, stepowych, do bagiennych i torfowych. Ochronie gatunkowej podlega 61 gatunków, w tym chamedafne północna, zimoziół północny, wężymord stepowy oraz osobliwość Parku - brzoza czarna. Ponadto stwierdzono występowanie 115 gatunków mszaków i 146 gatunków porostów. Duże zróżnicowanie siedlisk ma wpływ na bogactwo fauny. Przeważają gatunki leśnych ssaków tj. łosie, jelenie, dziki, lisy, tchórze, łasice, kuny. Żyją tu również bobry, restytuowane do Parku w 1980 r. Fauna puszczańskich ptaków liczy 140 gatunków lęgowych oraz kilkadziesiąt zalatujących. Najcenniejszym z nich jest orlik krzykliwy, warto wspomnieć również o żurawiach, myszołowach i bocianach czarnych.