Gmina Lipinki

Rejony chronione

  • Golesz

    Rezerwaty przyrody

    Wychodnie skał piaskowca ciężkowickiego wraz z otaczającym je lasem grądowym, ze stanowiskami rzadkich chronionych gatunków roślin w runie, a także śladami grodziska wczesnośredniowiecznego i ruinami średniowiecznego zamku obronnego.

  • Jelenia Góra

    Rezerwaty przyrody

    las jaworowy, stanowisko języcznika zwyczajnego (Phyllitis scolopendrium)

  • Obszar Chronionego Krajobrazu Pradolina Wieprza

    Obszary chronionego krajobrazu

    Osią ekologiczną obszaru jest rzeka Wieprz. Płynie ona szeroką, porośniętą wilgotnymi łąkami doliną z licznymi starorzeczami, zastoiskami wodnymi i fragmentami łegów.Stwierdzono tu występowanie żółwia błotnego, oraz wielu ginących ptaków wodno-błotnych jak:derkacza, brodźca, krwawodzioba.

  • Magurski Park Narodowy

    Parki narodowe

    Park obejmuje typowy krajobraz Beskidu Niskiego, (380 m n.p.m.-850 m n.p.m.) z malowniczymi wzgórzami (Kamień - 712 m n.p.m. Marewka - 794 m n.p.m., Magura Wątkowska -846 m n.p.m.), poprzecinanymi dolinami potoków i przełęczy. Reprezentuje subregion Pasm Magurskich, zbudowanych z warstw fliszu, piaskowców magurskich i osadów aluwialnych (dna dolin). Interesujące krajobrazowo są zgrupowania skałek, m.in. Kornuty - będące dawnym rezerwatem geologicznym, Ruski Zamek, czy Księża Góra. Na terenie Parku znajdują się źródliska Wisłoka (Dębi Wierch 575 m n.p.m.).Pod względem przyrodniczo-leśnym Park położony jest w dzielnicy Beskidu Niskiego w Krainie Karpackiej. Występuje tu około 30 zbiorowisk roślinnych, wśród których przeważają zbiorowiska leśne (90%). Szata roślinna ma charakter piętrowy. W piętrze pogórza zachowały się naturalne zespoły leśne: grądy z dominacją brzozy lub jodły, olszyna karpacka, olszyna bagienna, łęgi wielogatunkowe oraz zajmujące znaczną powierzchnię bory jodłowe, świerkowo-jodłowe oraz sosnowe sztucznego pochodzenia. Piętro regla dolnego (powyżej 530 m n.p.m.) występuje wyspowo, zajmując wyższe części wzniesień. Są to głównie żyzne buczyny karpackie, w mniejszym stopniu bory jodłowe i jodłowo-świerkowe oraz sosnowe z udziałem brzozy. We florze stwierdzono 360 gat. roślin naczyniowych, w tym 45 górskich oraz 42 chronionych, m in. storczyk podkolan biały, wawrzynek wilczełyko, dziewięćsił bezłodygowy, lilia złotogłów, kłokoczka południowa, pokrzyk wilcza jagoda, kozłek trójlistkowy, tojady.Fauna Parku ma charakter przejściowy między Karpatami Zachodnimi i Wschodnimi. Żyje tu 35 gatunków ssaków, a wśród nich niedźwiedź, ryś, wilk, żbik, kuna, lis, borsuk, wydra, bóbr, jeleń, sarna i dzik. Liczbę gatunków ptaków określa się na 137, w tym 106 lęgowych, m.in. orzeł przedni, orlik krzykliwy, trzmielojad, puchacz, pluszcz, drozd obrożny, bocian czarny. Bogaty jest również świat płazów i gadów z salamandrą, kumakiem, gniewoszem i wężem Eskulapa. Żyją tam również liczne, ciekawe owady. Około 200 gatunków zwierząt jest prawnie chronionych.Teren Magurskiego Parku Narodowego jest słabo zaludniony. W przeszłości stosunkowo liczną grupę etniczną stanowili Łemkowie. Pozostałości tradycyjnego budownictwa - długie łemkowskie chałupy znajdują się m.in. w Bodkach, Bartnem, Grabiu, Myscowej, Światkowej Wlk., Polanach i Kolonii Olchowiec, gdzie mieści się prywatne muzeum kultury łemkowskiej. Cennym elementem krajobrazu są łemkowskie cerkwie, przeważnie drewniane, w wielu wsiach Parku. Najstarszym śladem osadnictwa na tych terenach jest grodzisko z IX - X w. w Brzezowej na górze Walik u stóp Magury Wątkowskiej.Dotychczasowe zagospodarowanie turystyczne nie jest zbyt intensywne. Schroniska mieszczą się w Bartnem i pod szczytem Magury Małastowskiej.

  • Park Krajobrazowy Pasma Brzanki

    Parki krajobrazowe

    Park położony jest na Pogórzu Ciężkowickim w mikroregionie Pasmo Brzanki (w woj. podkarpackim 3000ha). Obejmuje rozciągnięte równoleżnikowo na długości około 13 km. pasmo wzgórz o wys. 450-562 m. n.p.m. i ciągnące się od przełomu rzeki Białej, poprzez Górę Brzankę, Górę Liwecką, aż do Góry Liwocz - do doliny Wisłoki. Krajobraz Parku jest bardzo urozmaicony. Grzbiet Brzanki - Liwocza charakteryzuje się płaskimi wierzchowinami oraz stromymi zboczami dolin, z płatami osuwisk. Bierze tu początek wiele potoków, których doliny w swych górnych odcinkach mają charakter wciosowy, V-kształtny, i są głęboko wcięte w zbocza góry.Bardzo cenne przyrodniczo są lasy, zajmujące ponad połowę powierzchni Parku i porastające grzbietowe partie wzgórz. Zbiorowiska leśne mają w większości charakter naturalny i są w małym stopniu przekształcone. Dominuje tu żyzna buczyna karpacka oraz buczyna górska. W drzewostanie przeważa buk zwyczajny z domieszką jodły pospolitej i jawora. W niższych partiach zboczy zachowały się niewielkie fragmenty lasów grądowych a w dolinach rzek i potoków spotyka się nieduże powierzchnie łęgów wierzbowo - topolowych oraz zespołów nadrzecznych olszyny górskiej. W runie lasów dominują gatunki typowe dla buczyn, m. in. żywiec cebulkowy i gruczołkowaty, żywokost sercowaty i marzanka wonna. W miejscach , gdzie duży udział w drzewostanie ma jodła, występują gatunki borowe: szczawik zajęczy, konwalijka dwulistna, kosmatka blada, borówka czarna, jeżyna gruczołowata.Świat zwierząt jest bogaty w gatunki leśne, jak: sarny, dziki, lisy, mniejsze drapieżniki i drobne gryzonie. Rzadkie są borsuki i związane z polami zające szaraki. Bardzo dobre warunki gniazdowania mają ptaki. Z rzadszych gatunków występują tu myszołów zwyczajny, dzięcioł czarny, orzechówka, kruk , jarząbek. Z innych zwierząt warto wymienić spotykaną tu sporadycznie salamandrę plamistą.