Gmina Sulęcin
Miejscowości w gminie
Rejony chronione
Uroczysko Lubniewsko
Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe
Uroczysko Lubniewsko to obszar o bogatej , ukształtowanej przez działalność lodowca rzeźbie terenu. Na małej przestrzeni występują tu różnice wysokości do 110 m, oraz jary, wąwozy i jeziora rynnowe. Lasy są przeważnie bukowe, teren charakteryzuje się dużą dużą różnorodnością szaty roślinnej.
Obszar Chronionego Krajobrazu Jeziora Lubniewickie
Obszary chronionego krajobrazu
Obszar Chronionego Krajobrazu Jeziora Lubniewickie położony jest w południowej części woj.gorzowskiego, w obrębie północnej części Pojezierza Lubuskiego. Region tego pojezierza o zróżnicowanej rzeźbie terenu ze wzgórzami pokrytymi bogatą szatą leśną i malowniczymi jeziorami jest jednym z najbardziej atrakcyjnych obszarów w województwie, tak pod względem krajobrazowym jak i klimatycznym. Miejscowość Lubniewice, mogąca być w przyszłości uzdrowiskiem (korzystne warunki bioklimatyczne i źródła wód mineralnych ), położona jest na przesmyku rozdzielającym dwa jeziora. Od zachodu rozciąga się jez. Lubiąż (Lubniewickie) o pow. 134,2 ha. Otoczone jest zalesionymi wzniesieniami morenowymi , które przekraczają wysokość 100 m n.p.m. Liczne zatoki, półwyspy i zalesione wyspy na jeziorze podnoszą jego walory wizualne. Od południa jezioro łączy się poprzez Lubiewkę z jez. Lubniewsko o pow. 241 ha. Jego brzegi w całości otoczone są lasami. Po wschodniej stronie Lubniewic leży jez. Krajnik o pow.40 ha. Niewysokie brzegi otoczone są zabudowaniami Lubniewic i polami. Krótki, ok. 300 m odcinek rzeki Lubniewki łączy jez. Krajnik z jez. Lubniewickim. Wszystkie trzy jeziora połączone rzeką Lubniewką, nazywane są jeziorami Lubniewickimi. Woda w nich jest mało przezroczysta, o zielonkawym zabarwieniu.Lasy zajmują połowę powierzchni obszaru chronionego. Stanowią fragment Puszcy Lubuskiej, rozpościerającej sie na sandrach Pojezierza Lubuskiego. Panują tu siedliska borowe, stanowiące ponad 90% powierzchni leśnej. Najodpowiedniejsze warunki znajduje tu jedynie sosna i brzoza. Wpobliżu rzek i jezior, gdzie warunki siedliskowe są lepsze, można znaleźć nieco domieszki dębu i buka. W zagłębieniach terenowych występują olsy. Obszar ten występuje poza zasięgiem jodły i świerka a buk występuje na granicy zasięgu. Na Pojezierzu Lubniewickim występuje duża mozaikowatość gleb. Grunty orne zajmują ok. 42% powierzchni. Wyróżnia się tu rejon Sulęcińsko-Międzyrzecki o funkcjach rolniczych i turystycznych. Z uwagi na dużą atrakcyjność przyrodniczą, istnieje możliwość powiązania usług turystycznych z rozwojem rolnictwa na tym terenie.
Dolina Ilanki
Rezerwaty przyrody
Różnego rodzaju torfowiska i zespoły źródeł w obrębie naturalnego i półnaturalnego krajobrazu wyróżniajacego sie bogactwem flory i fauny - proponowany do ochrony w sieci Natura 2000.
Janie im. Włodzimierza Korsaka
Rezerwaty przyrody
Zarastające jezioro ostoja ptaków wodnych z charakterystyczną roślinnością wodną i bagienną - ostoja ptaków wodnych.
Buczyna Łagowska
Rezerwaty przyrody
Fragment lasu bukowego na granicy jego naturalnego zasięgu, z domieszką innych gatunków drzew - proponowany do ochrony w sieci Natura 2000.
Nad Jeziorem Trześniowskim
Rezerwaty przyrody
Fragment lasu bukowego naturalnego pochodzenia - proponowany do ochrony w sieci Natura 2000.
Pawski Ług
Rezerwaty przyrody
Zbiorowiska roślinności bagiennej i torfowiskowej z otaczającym je lasem - proponowany do ochrony w sieci Natura 2000.
Czapliniec Lemierzycki
Rezerwaty przyrody
najliczniejsze na Ziemi Lubuskiej kolonie lęgowe czapli siwej (Ardea cinerea) starodrzew sosnowy i bagna. - zlikwidowany w 2001r.
Łagowski Park Krajobrazowy
Parki krajobrazowe
Park położony jest na Pojezierzu Lubuskim i obejmuje jego najwyższą część - Pojezierze Łagowskie. Jest to obszar o najbardziej urozmaiconej, typowo polodowcowej rzeźbie terenu, z pagórami moreny czołowej i rynnami jezior. W krajobrazie parku wyróżnia się rynna polodowcowa jeziora Ciecz i połączonego z nim jeziora Łagowskiego oraz sandr rzeki Pliszki. Rynna łagowska ma szerokość od 100 do 750m, głębokość 20-90 m, a nachylenie stoków do 53 stopni. Strome i wysokie krawędzie rynny pocięte są licznymi wąwozami, parowami i dolinkami. Najwyższym wzniesienia są w północnej części parku, w strefie wzgórz morenowych, a najwyższym z nich jest Bukowiec o wysokości 227 m n.p.m. Lasy zajmują około 65% powierzchni parku. Dominującym typem siedliskowym są bory - bór świeży i bór mieszany świeży, występuje też las mieszany i ols. Wąwozy i pagórki morenowe w północnej części parku porastają cenne lasy bukowe, miejscami z domieszką sosny, modrzewia i brzozy. Osobliwością przyrodniczą chronioną w rezerwatach są naturalne wyspy barwinka pospolitego oraz skupiska zimozielonej mahonii. W borach sosnowych i w buczynach można spotkać widłaka goździstego i spłaszczonego, cisa pospolitego, marznkę wonną, rosiczkę okrągłolistną oraz bluszcz pospolity. Na rzece Łagowi stwierdzono występowanie rzadkiego krasnorostu, w jeziorach chronione grążele żółte i grzybienie białe. Na terenie parku znajdują się trzy rezerwat przyrody: Nad jeziorem Trześniowskim, Pawski Ług i Buczyna Łagowska Faunę reprezentują typowe gatunki dla występujących tu lasów i borów: jelenie, sarny, dziki, lisy, zające. W pobliżu jezior żyje perkoz dwuczuby i łąbądź niemy, w lasach bielik, kania czarna, orlik krzykliwy, gołąb siniak, bocian czarny, w dolinach potoków pliszka górska. Na terenie parku występują również rzadkie i chronione, drobne ssaki jak: ryjówka aksamitna i mała, rzęsorek rzeczek, jeż zachodni, wiewiórka.
