Gmina Krzeszyce

Rejony chronione

  • Czapliniec Lemierzycki

    Rezerwaty przyrody

    najliczniejsze na Ziemi Lubuskiej kolonie lęgowe czapli siwej (Ardea cinerea) starodrzew sosnowy i bagna. - zlikwidowany w 2001r.

  • Bogdaniec I

    Rezerwaty przyrody

    Fragment lasu mieszanego o charakterze naturalnym dąbrowa wielogatunkowa z grabem - proponowany do ochrony w sieci Natura 2000.

  • Bogdaniec II

    Rezerwaty przyrody

    Las mieszany wielogatunkowy - grąd typowy z wielogatunkowym runem - proponowany do ochrony w sieci Natura 2000.

  • Park Krajobrazowy Ujście Warty

    Parki krajobrazowe

    Park położony jest w Kotlinie Gorzowskiej , w mezoregionie Pradoliny Toruńsko-Eberdzwaldzkiej, w Dolinie Dolnej Warty. Chroni duży fragment korytarza ekologicznego dolin rzecznych Warty i Odry, co w połączeniu z Cedyńskim Parkiem Krajobrazowym i Parkiem Krajobrazowym Dolina Dolnej Odry tworzy znaczący ciąg terytorialny, chroniący ujściowe odcinki Odry i Warty. Obszar parku ma charakter rozległego, wklęsłego, zatorfionego obniżenia, którego dnem płynie rzeka Warta, odprowadzająca za pomocą swych dopływów wodę z sąsiadujących wysoczyzn.Szata roślinna Parku jest ściśle powiązana z warunkami hydrologicznymi panującymi na tym terenie. Dominują siedliska łąkowe i pastwiskowe (ostnice, pięciorniki, turzyce, skalnice, pięciorniki) a w starorzeczach i zagłębieniach - szuwary i turzycowiska, a także niewielkie płaty zarośli wierzbowych i lasów łęgowych. W rozlewiskach występują rzdkie i chronione rośliny jak rdest Brittingera, grzybienie północne, grzybieńczyk wodny.Głównym walorem i bogactwem Parku są ostoje ptaków w rozlewiskach tych rzek. W krajobrazie dominują naturalne fragmenty rzeki, starorzecza, stare kanały odwadniające, małe jeziorka i okresowo zalewane łąki i pastwiska. Rozległe tereny corocznie zalewane są wodą, głównie od późnej jesieni do późnej wiosny. Dużą część Parku zajmuje rezerwat Słońsk, który jest jedną z najcenniejszych w Europie ostoi ptactwa wodnego i błotnego oraz miejscem lęgowym i żerowiskiem. Rezerwat objęty jest ochroną w ramach Konwencji Ramsar. Żyje tu wiele cennych gatunków ptaków, do których należą m.in. perkozy, bączki, krwawodzioby, bekasy, bataliony, kormorany, ohary, czajki, bociany czarne, rycyki i wiele innych. Oprócz ptaków żyje tutaj 31 gatunków ssaków, głównie ziemnowodnych, a wśród nich dwa gatunki chronione: wydra i bóbr. W rezerwacie można spotkać również norkę amerykańską, piżmaki, lisy, gronostaje, kuny leśne i domowe, sarny, dziki, jenoty. W celu zorganizowania ruchu turystycznego wytyczono szereg ścieżek przyrodniczych, które przebiegają przez części rezerwatu objęte ochroną częściową i umożliwiają obejrzenie najatrakcyjniejszych fragmentów terenu bez zakłócania życia zwierząt i niszczenia ich środowiska.

  • Bogdanieckie Cisy

    Rezerwaty przyrody

    Stanowisko cisa pospolitego (Taxus baccata)

  • Janie im. Włodzimierza Korsaka

    Rezerwaty przyrody

    Zarastające jezioro ostoja ptaków wodnych z charakterystyczną roślinnością wodną i bagienną - ostoja ptaków wodnych.

  • Obszar Chronionego Krajobrazu Jeziora Lubniewickie

    Obszary chronionego krajobrazu

    Obszar Chronionego Krajobrazu Jeziora Lubniewickie położony jest w południowej części woj.gorzowskiego, w obrębie północnej części Pojezierza Lubuskiego. Region tego pojezierza o zróżnicowanej rzeźbie terenu ze wzgórzami pokrytymi bogatą szatą leśną i malowniczymi jeziorami jest jednym z najbardziej atrakcyjnych obszarów w województwie, tak pod względem krajobrazowym jak i klimatycznym. Miejscowość Lubniewice, mogąca być w przyszłości uzdrowiskiem (korzystne warunki bioklimatyczne i źródła wód mineralnych ), położona jest na przesmyku rozdzielającym dwa jeziora. Od zachodu rozciąga się jez. Lubiąż (Lubniewickie) o pow. 134,2 ha. Otoczone jest zalesionymi wzniesieniami morenowymi , które przekraczają wysokość 100 m n.p.m. Liczne zatoki, półwyspy i zalesione wyspy na jeziorze podnoszą jego walory wizualne. Od południa jezioro łączy się poprzez Lubiewkę z jez. Lubniewsko o pow. 241 ha. Jego brzegi w całości otoczone są lasami. Po wschodniej stronie Lubniewic leży jez. Krajnik o pow.40 ha. Niewysokie brzegi otoczone są zabudowaniami Lubniewic i polami. Krótki, ok. 300 m odcinek rzeki Lubniewki łączy jez. Krajnik z jez. Lubniewickim. Wszystkie trzy jeziora połączone rzeką Lubniewką, nazywane są jeziorami Lubniewickimi. Woda w nich jest mało przezroczysta, o zielonkawym zabarwieniu.Lasy zajmują połowę powierzchni obszaru chronionego. Stanowią fragment Puszcy Lubuskiej, rozpościerającej sie na sandrach Pojezierza Lubuskiego. Panują tu siedliska borowe, stanowiące ponad 90% powierzchni leśnej. Najodpowiedniejsze warunki znajduje tu jedynie sosna i brzoza. Wpobliżu rzek i jezior, gdzie warunki siedliskowe są lepsze, można znaleźć nieco domieszki dębu i buka. W zagłębieniach terenowych występują olsy. Obszar ten występuje poza zasięgiem jodły i świerka a buk występuje na granicy zasięgu. Na Pojezierzu Lubniewickim występuje duża mozaikowatość gleb. Grunty orne zajmują ok. 42% powierzchni. Wyróżnia się tu rejon Sulęcińsko-Międzyrzecki o funkcjach rolniczych i turystycznych. Z uwagi na dużą atrakcyjność przyrodniczą, istnieje możliwość powiązania usług turystycznych z rozwojem rolnictwa na tym terenie.

  • Uroczysko Lubniewsko

    Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe

    Uroczysko Lubniewsko to obszar o bogatej , ukształtowanej przez działalność lodowca rzeźbie terenu. Na małej przestrzeni występują tu różnice wysokości do 110 m, oraz jary, wąwozy i jeziora rynnowe. Lasy są przeważnie bukowe, teren charakteryzuje się dużą dużą różnorodnością szaty roślinnej.

  • Obszar Chronionego Krajobrazu Krawędź Doliny Warty A

    Obszary chronionego krajobrazu

    Obszar Chronionego Krajobrazu Krawędź Doliny Warty A zajmuje krawędziowy odcinek doliny Warty o długości 10 km, pomiędzy miejscowościami Dąbroszyn - Mościczki. Obejmuje fragment terenów rozcięcia dolinowo-wąwozowego na skraju wysoczyzny morenowej, której zbocza są jednocześnie brzegami pradoliny toruńsko-eberswaldzkiej. Obfituje w liczne szlaki turystyczne i punkty widokowe. Na obszarze tym występują wyspowe stanowiska roślinności stepowej na siedliskach szczególnie ciepłych jako zbiorowiska uwarunkowane specyficznymi warunkami lokalnymi. Największa koncentracja takich siedlisk występuje w rejonie Witnicy na otwartych, słonecznych i silnie nagrzewajacych się zboczach. Wysoka temperatura powietrza i gleby sprawia,że skupia się tu przebogata flora kserotermiczna. Głównym zespołem i zarazem najpiękniej wykształconą murawą jest step ostnicowy. Najbardziej charakterystyczne dla tego zespołu są trzy stepowe trawy: ostnica powabna, włosowata i Jana. Fitocenoza cechuje się okresowym masowym zakwitaniem roślin, równie pięknych wiosną, latem i jesienią. Złotożółty aspekt wczesno wiosenny nadają gatunki charakterystyczne dla zespołu: pięciornik piaskowy, smagliczka pagórkowa i wilczomlecz sosnka. Później zakwitają, barwiąc całą murawę na biało: ostnica powabna, pajęcznica liliowata, marzanka barwierska i pagórkowa. W okresie letnim spotykamy różnobarwne rośliny jak: ostnica Jana i włosowata, czyściec prosty i ostrołódka kosmata. Jesienią murawy stają się brunatne, ale wtedy pojawiają się łany zakwitającej żółto ożoty zwyczajnej. Drugim zespołem stepowym, jest zespół miłka wiosennego i kłosownicy pierzastej. Rozwija sie na żyźniejszych, silnie próchnicznych glebach brunatnych, na łagodniejszych i mniej suchych zboczach. Jest to rzadziej spotykana biocenoza. Mimo zwartej darni jaką tworzy dominująca tu kłosownica pierzasta, flora jest ogromnie zróżnicowana i bogata. Bardzo obficie rosną tu: sasanka łąkowa, szałwica łąkowa, wiązówka bulwkowa, poziomka twardawa, lucerna sierpowata, lucerna kolczastostrąkowa, pszeniec różowy, storczyk purpurowy, zawilec wielkokwiatowy, turzyca delikatna, turzyca niska i inne.

  • Park Narodowy Ujście Warty

    Parki narodowe

    Park położony jest w Kotlinie Gorzowskiej, w Dolinie Dolnej Warty, na obszarze dawnej delty rzeki przekształconej w jedno ujście do rzeki Odry zwane Kanałem Fryderyka Wilhelma. Powstał na terenie utworzonego wcześniej Parku Krajobrazowego Ujście Warty i chroni najcenniejszą jego część - rezerwat ornitologiczny Słońsk, uznany za jadną z najważniejszych ostoi ptaków wodno-błotnych w Europie i objęty międzynarodową Konwencją Ramsar oraz tereny sąsiadujące po obu stronach koryta rzeki Warty. Krajobraz parku ma charakter zatorfionego obniżenia porośniętego podmokłymi łąkami turzycowiskami, łanami manny i mozgi oraz zaroślami wierzbowymi poprzecinany starorzeczami, licznymi kanałami, fragmentami dróg i grobli.Szata roślinna parku jest ściśle powiązana z warunkami hydrologicznymi panującymi na tym terenie. Dominują siedliska łąkowe i pastwiskowe (ostnice, pięciorniki, turzyce, skalnice, pięciorniki) a w starorzeczach i zagłębieniach - szuwary i turzycowiska, a także niewielkie płaty zarośli wierzbowych i lasów łęgowych. W rozlewiskach występują rzadkie i chronione rośliny jak rdest Brittingera, grzybienie północne, grzybieńczyk wodny. O wysokim poziomie różnorodności biologicznej świadczy występowanie na terenie parku około 50 zespołów roślinnych, z ponad 390 gatunkami roślin naczyniowych, co stanowi około 30% flory całej Krainy Wielkopolsko-Kujawskiej Głównym walorem i bogactwem parku są ostoje ptaków w rozlewiskach rzek Warty i Postomii. Dominujące w krajobrazie naturalne fragmenty rzek, starorzecza, stare kanały odwadniające, małe jeziorka i okresowo zalewane łąki i pastwiska powodują iż te rozległe tereny są zamieszkałe przez rzesze ptaków. Stwierdzono tu lęgi ponad 140 gatunkow ptaków, m.in.4 gat. perkozów, 7-8 gatunków kaczek, 5 gatunków chruścieli, 9-10 gatunków ptaków siewkowatych. Żyje tu aż 26 gatunków zagrożonych wyginięciem jak: wodniczka, derkacz, żuraw, bąk, bączek oraz wiele innych równie cennych, do których należą m.in. perkozy, krwawodzioby, bekasy, bataliony, kormorany, ohary, czajki, bociany czarne, rycyki.. Oprócz ptaków żyją tutaj 34 gatunki ssaków, głównie ziemnowodnych, a wśród nich dwa gatunki chronione: wydra i bóbr europejski. W parku można spotkać również norkę amerykańską, piżmaki, lisy, gronostaje, kuny leśne i domowe, sarny, dziki, jenoty. W celu zorganizowania ruchu turystycznego wytyczono szereg ścieżek przyrodniczych, które przebiegają przez części dawnego rezerwatu objęte ochroną częściową i umożliwiają obejrzenie najatrakcyjniejszych fragmentów terenu bez zakłócania życia zwierząt i niszczenia ich środowiska.