Gmina Cyców

Rejony chronione

  • Jezioro Świerszczów

    Rezerwaty przyrody

    Śródleśne jezioro eutroficzne z grzybieniami białymi (Nympheae alba) i aldrowandą pęcherzykowatą (Aldrovanda visiculosa), otoczone pasem torfowisk niskich i przejściowych oraz lasem grądowym.

  • Ciechanki Łańcuchowskie

    Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe

    Fragment lasu w miejscowości Ostrówek w którym znajduje się miejsce pamięci narodowej-mogiła z okresu II Wojny Światowej (nadl.Świdnik, lesnictwo Milejów)

  • Jezioro Brzeziczno

    Rezerwaty przyrody

    interesujące zbiorowisko roślinności torfowiska przejściowego i wysokiego z aldrowandą pęcherzykowatą (Aldrovanda vesiculosa). (

  • Park Krajobrazowy Pojezierze Łęczyńskie

    Parki krajobrazowe

    Park Krajobrazowy Pojezierze Łęczyńskie, położony na Polesiu Lubelskim, w obrębie Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego i Równiny Parczewskiej. Składa się z dwóch części: północnej - obejmującej Lasy Parczewskie i przyległe do nich jeziora, torfowiska, łąki i pola oraz południowej - obejmującej grupę jezior w krajobrazie rolniczym. Krajobraz parku jest równinny, w rzeźbie terenu dominują płaskie, piaszczyste i zabagnione równiny z jeziorami i stawami, urozmaicone niewielkimi wzniesieniami kredowymi. Obszar parku mimo przeprowadzonych w przeszłości zabiegów melioracyjnych nadal jest krainą jezior, stawów torfowisk i mokradeł. Występują tu unikalne ekosystemy leśne i wodne, wokół licznych jezior rozpościerają się torfowiska wysokie i przejściowe. Wśród licznie reprezentowanych gatunków roślin borealnych, atlantyckich i południowych część uznana jest za bardzo rzadkie lub wręcz ginące.Zbiorowiska leśne i zaroślowe zajmują ok. 43% części północnej Parku i 30% części południowej. Lasy Parczewskie znajdujące się w części północnej parku to mozaika różnowiekowych zbiorowisk leśnych, wśród których przeważają bory mieszane. Znaczący udział w zbiorowiskach leśnych parku mają również bór świeży, łęg i ols. Spotyka się tu m.in. wspaniałe fragmenty starodrzewia sosnowego i dębowego.W runie występuje wiele roślin rzadkich i chronionych, m.in: widłak torfowy, parzydło leśne, lilia złotogłów, kruszczyk błotny, goryczka wąskolistna, rosiczki.Charakterystycznym elementem południowej części parku są liczne jeziora, otoczone torfowiskami niskimi, wysokimi i przejściowymi. zajmującymi znaczne powierzchnie. Torfowiska niskie porośnięte są przez zbiorowiska turzycowe, a torfowiska wysokie i towarzyszące im torfowiska przejściowe, porastają karłowate sosny i brzozy. Spotyka się tu większość gatunków rzadkich roślin występujących na terenie parku. Wśród zbiorników wodnych zdecydowanie dominują zarastające jeziora eutroficzne, choć występują też jeziora dystroficzne oraz stawy. W niewielkich oczkach wodnych występuje ginąca aldrowanda pęcherzykowata .Nad brzegami jezior rozwijają się również zbiorowiska szuwarowe i turzycowe. Jezioro Brzeziczno jest chronione jako rezerwat wodno-torfowiskowy.Bogata jest fauna parku. Występują tu m.in. bóbr, żółw błotny, dwa gatunki traszek oraz wiele rzadkich gatunków ptaków, takich jak: bielik, orlik krzykliwy, gadożer, błotniak stawowy, puchacz, żuraw, czapla siwa, gągoł, perkoz rdzawoszyi. Z żyjących tu rzadkich płazów należy wymienić ropuchę zieloną a z ginących gadów - żółwia błotnego.

  • Serniawy

    Rezerwaty przyrody

    Łęg olszowo-wiązowy i grąd niski z udziałem lipy drobnolistnej (Tilia cordata)

  • Nadwieprzański Park Krajobrazowy

    Parki krajobrazowe

    Park położony jest na pograniczu Wyżyny Lubelskiej i Polesia Lubelskiego nad środkowym biegiem Wieprza. Obejmuje teren wzdłuż rzeki wąskim pasem o szerokości od 250 m do 3 km. Objęta ochroną dolina Wieprza ma odmienny charakter w północnej i południowej części parku. Północna część obejmuje tzw. Łęczyński Przełom Wieprza o wybitnych walorach krajobrazowych. Dolina zwęża się tu do 100 - 300m a na jej stromych zboczach, dochodzących do 25 m wysokości, miejscami odsłaniają się skały kredowe. Skarpy doliny porozcinane są dodatkowo dolinkami bocznymi, co czyni krajobraz jeszcze bardziej interesującym i malowniczym. W części południowej parku, leżącej w subregionie Obniżenie Dorohuckie, rzeka ma charakter typowa nizinny, płynie szeroką doliną, tworząc liczne meandry i starorzecza gdzieniegdzie porośnięte lasami i zakrzaczeniami łęgowymi.Lasy, zajmujące ponad 40% powierzchni parku porastają wierzchowinę wysoczyzny i terasy doliny Wieprza oraz jego dopływu Mogielnicy. Przeważają tu bory sosnowe. Nad samą rzeką spotyka się lasy łęgowe. Na zboczach doliny występuje roślinność zielna i płaty roślinności krzaczastej oraz pojedyncze drzewa i grupy drzew. Dno doliny zajmują głównie łąki na których spotkać można rzadkie i chronione gatunki roślin, jak kosaciec syberyjski, czy storczyk szerokolistny. Murawy kserotermiczne z wieloma cennymi gatunkami roślin ciepłolubnych rozwijają się na zboczach doliny oraz w zakolach rzeki. Spotyka się tutaj takie rośliny jak: miłek wiosenny, zawilec wielkokwiatowy, macierzanka Marschalla, ożanka właściwa. W starorzeczach występują rzadkie rośliny wodne jak: grążel żółty, grzybienie białe, salwinia pływająca, rzęsa garbata. Fauna Parku nie wyróżnia się na tle fauny obszarów przyległych. Występują tu pospolite gatunki drobnych ssaków, ale również kilka gatunków nietoperzy. W lasach żyją ptaki śpiewające a na siedliskach związanych z wodą brodziec krwawodzioby, bocian biały, błotniak stawowy, rybitwa czarna i inne.

  • Poleski Park Krajobrazowy

    Parki krajobrazowe

    Park położony jest w zachodniej części Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego i obejmuje obszar wokół Poleskiego Parku Narodowego. Krajobraz Parku jest wybitnie równinny z charakterystycznymi łagodnymi zagłębieniami zajętymi przez bagna lub trudno dostępne jeziora, otoczone rozległymi torfowiskami. Ekosystemy wodno-torfowiskowe zajmują około 60% powierzchni (torfowiska niskie, przejściowe i wysokie, śródbagienne jeziora). Powierzchnie niektórych jezior są prawie całkowicie zarośnięte i przekształcają się w bagniska, powierzchnie innych pokrywają pływające kożuchy splątanych korzeni, łodyg roślin zielnych i krzewinek.Wśród roślin dominują torfowce i turzyce. Osobliwością florystyczną Parku jest duże nagromadzenie roślin strefy atlantyckiej w tym wiele chronionych: brzoza niska, wierzba lapońska i borówkolistna, rosiczki, storczyki, rzadkie turzyce, gnidosz królewski. Obszar ten jest uznawany za miniaturę europejskiej tundry i lasotundry.Świat zwierzęcy Parku jest bardzo bogaty. Szczególnie ciekawa jest awifauna dla której teren ten jest ważną ostoją. Występuje tu wiele gatunków kaczek, perkozów, gnieżdżą się także rzadkie gatunki, jak: gęś gęgawa, batalion, żuraw, sowa błotna, gadożer i inne. Spośród ssaków interesujące są wydra i łoś.

  • Poleski Park Narodowy

    Parki narodowe

    Park położony jest w środkowo-zachodniej części Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego. Jest to pierwszy w Polsce park o charakterze wodno-torfowiskowym. Powstał on na bazie istniejących wcześniej rezerwatów przyrody, stanowiących obecnie dużą część jego powierzchni. Są to: Durne Bagno, Jezioro Moszne, Jezioro Długie i Torfowisko Orłowskie oraz przyłączony do Parku w 1994 r., rezerwat Bagno Bubnów. Elementem przewodnim w rzeźbie są równiny torfowiskowe, a płaskość terenu oraz słaba przepuszczalność podłoża (iły i mułki) dają wrażenie dużego bogactwa wodnego. Na obszarze Parku występują liczne jeziora z gęstą siecią odpływów, rozległe podmokłości i bagna.Najcenniejszym elementem szaty roślinnej Parku są rozległe torfowiska porośnięte karłowatą sosną, brzozą i wierzbą. Gdzieniegdzie występują również bory wilgotne, świeże i olsy. Obszar Parku jest miniaturą europejskiej tundry i lasotundry najbardziej wysuniętą w Europie na południowy zachód. Na torfowiskach rośnie wiele gatunków roślin rzadkich, reliktów okresu borealnego, jak: turzyca strunowa, torfowa i bagienna, gnidosz królewski, wierzba borówkolistna i in. Lista roślin całkowicie chronionych liczy 43 gatunki.Fauna Parku jest bardzo bogata. Stwierdzono występowanie wielu nowych dla Polski gatunków bezkręgowców. Wśród rzadkich kręgowców występują także płazy i gady jak ropucha paskówka, żółw błotny, żmija zygzakowata. W awifaunie najcenniejsze są gatunki wodno-błotne, wśród których niektóre zagrożone są wyginięciem, np.: błotniak zbożowy, gęś gęgawa, orlik krzykliwy, żuraw i in. Najcenniejsze gatunki ssaków łownych występujących w Parku to wydra, łoś i wilk.

  • Pawłowski Obszar Chronionego Krajobrazu

    Obszary chronionego krajobrazu

    Pawłowski Obszar Chronionego Krajobrazu obejmuje dolinę rzeki Dorohuczy, otoczoną wzniesieniami kredowymi z półkolistym pierścieniem lasów otaczających miejscowość Pawłów oraz fragment doliny rzeki Wieprz na odcinku Trawniki - Krasnystaw.Lasy Pawłowskie, zróżnicowane gatunkowo, rosną na żyznych siedliskach i dzięki temu są dość odporne na zagrożenia emisją pyłów przemysłowych i obniżaniem się lustra wód gruntowych. Obszar oddziela od siebie dwa zagłębia przemysłowe, cementowe z Rejowcem Fabrycznym od Lubelskiego Zagłębia Węglowego.Dość duży kompleks Lasów Pawłowskich w sąsiedztwie doliny rzecznej i licznych stawów rybnych stanowi o atrakcyjności tego obszaru jako miejsca wypoczynku i rekreacji.

  • Chełmski Obszar Chronionego Krajobrazu

    Obszary chronionego krajobrazu

    Chełmski Obszar Chronionego Krajobrazu rozciąga sie półkolem w środkowo - wsch. części woj. lubelskiego, w dolinie rzeki Świnki dochodząc w kierunku wschodnim do doliny rzeki Bug (w okolicy Świerża) i w kierunku południowym obejmując rejon Pobołowic. W części środkowej obszaru zlokalizowany jest Chełmski Park Krajobrazowy. W granicach obszaru znajdują się charakterystyczne krajobrazy Pagórów Chełmskich i Obniżenia Dubienki. Są to masywne wyniosłości naprzemian z podmokłymi zagłębieniami przeważnie pochodzenia krasowego, które cechują się zróżnicowaną sztą roślinną. Lasy, które zajmują ok. 20% powierzchni w większości zachowały swój pierwotny charakter. Budują je wielogatunkowe drzewostany z bogatym runem podszytem na żyznych siedliskach. W obszarze znajdują sie dwa rezerwaty przyrody: :Świerszczów i Serniawy. W obniżeniach terenu spotyka sie prawie wszystkie typy torfowisk niskich, z których najbardziej charakterystyczne są torfowiska węglanowe.