Mapa Wojcieszów

59-550 Wojcieszów

Wojcieszów w Google Earth

Pobliskie miejscowości

Rejony chronione w okolicy

  • Góra Miłek

    [~ 2.4 km] Rezerwaty przyrody

    charakterystyczny dla Sudetów fragment regla dolnego na podłożu wapiennym wraz z naturalnymi zespołami roślinnymi i bogatą fauną bezkręgowców

  • Buczyna storczykowa na Białych Skałach

    [~ 3.9 km] Rezerwaty przyrody

    Żyzna buczyna sudecka i ciepłolubna buczyna storczykowa z cennymi gatunkami flory i fauny

  • Wąwóz Lipa

    [~ 9.5 km] Rezerwaty przyrody

    Naturalne lasy oraz zbiorowiska naskalne wraz z różnymi typami pomnikowych głazów narzutowych. (powiększony w 2002r.)

  • Buki Sudeckie

    [~ 10.8 km] Rezerwaty przyrody

    zbiorowiska leśne reprezentujące bogaty florystycznie las bukowy

  • Wąwóz Siedmicki

    [~ 12.4 km] Rezerwaty przyrody

    Ochrona fiticenoz łąkowych z wieloma gatunkami roślin chronionych.

  • Nad Groblą

    [~ 12.9 km] Rezerwaty przyrody

    Jedno z największych w Polsce skupień drzewiastych form brekinii na naturalnych stanowiskach z licznymi gatunkami roślin chronionych, położone na różnych typach skał wulkanicznych.

  • Rudawski Park Krajobrazowy

    [~ 13.4 km] Parki krajobrazowe

    Park położony jest na pograniczu Sudetów Środkowych i Zachodnich, w dolinie Bobru. Obejmuje pasmo Rudaw Janowickich z Górami Sokolimi, oraz Góry Ołowiane będące częścią Gór Kaczawskich.Budowa geologiczna tego obszaru jest mocno zróżnicowana. Zachodnia część Parku zbudowana jest ze skał magmowych - granitów karkonoskich, środkowa ze skał metamorficznych - gnejsów, łupków krystalicznych i amfibolitów, a wschodnia ze skal osadowych - piaskowców, zlepieńców i mułowców. Na podłożu skalnym zalegają osady polodowcowe oraz rzeczne. W zachodniej części Parku występują liczne, naturalne odsłonięcia podłoża skalnego w postaci skałek granitowych o fantastycznych kształtach, tworzących duże zgrupowania i labirynty. Do najbardziej znanych należą Starościńskie Skały - tzw. skalne miasteczko, Skalny Most, Ścianki, Strażnica, Krowiarki. Wschodnia część Parku odznacza się silnie rozczłonowanymi stokami. Sąsiedztwo zwartego masywu górskiego Rudaw Janowickich z przełomem Bobru, liczne, ciekawe formy skalne, głazowiska i gołoborza, decydują o wielkiej malowniczości terenu Parku. Dużą ciekawostką i jednocześnie atrakcją są również tzw. kolorowe jeziorka (Purpurowe, Błękitne, Szmaragdowe) powstałe w nieczynnych wyrobiskach po kopalniach pirytów na zboczach Wielkiej Kopy.Ponad 40% powierzchni Parku i strefy ochronnej zajmują kompleksy leśne. Są to w większości monokultury świerkowe, wprowadzone na siedliska boru górskiego, lasu mieszanego górskiego i lasu mieszanego. Występują tu takie zbiorowiska leśne jak: sudecka świerczyna górnoreglowa, dolnoreglowy bór jodłowo-świerkowy, nadrzeczna olszyna górska, grąd środkowoeuropejski, kwaśna buczyna górska, żyzna buczyna sudecka oraz zespoły jarzębiny górskiej. Oprócz świerka w piętrze pogórza występują: grab, jesion, dąb, jodła, a w drzewostanach regla dolnego - buk, jodła, jawor i jesion.Ze względu na urozmaicony charakter rzeźby oraz zróżnicowanie siedliskowe, na terenie Parku występuje duże bogactwo florystyczne. Wśród roślin występują 33 gatunki chronione, takie jak: storczyk szerokolistny, storczyk bzowy, wawrzynek wilczełyko, dziewięćsił bezłodygowy, lilia złotogłów, goryczka orzęsiona., wiciokrzew pomorski, kruszczyk błotny i inne. Na uwagę zasługuje również roślinność torfowiskowa występująca na Trzcińskich Mokradłach. W granicach Parku i otuliny stwierdzono występowanie 203 gatunków kręgowców, z czego 127 gatunków to ptaki.. Do chronionych przedstawicieli awifauny należą: łabędź niemy, zimorodek, sieweczka rzeczna, pliszka górska, derkacz, trzmielojad, dzięcioł zielonosiwy, jastrząb gołębiarz. Z innych zwierząt objętych ochroną żyję tutaj kilka gatunków biegaczy, paź królowej, paź żeglarz, rzekotka drzewna, salamandra, gronostaj, jeż, łasica. W lasach spotkać można typowe zwierzęta leśne: jelenie, sarny, dziki, zające, lisy i kuny.Na obszarze Parku występuje wiele zabytków kultury materialnej, związanych głównie ze świeckim budownictwem rezydencjonalnym, takich jak dwa średniowieczne zamki obronne, czy rezydencje renesansowe w Bukowcu, Ciechanowicach, Dąbrownicy, Janowicach Wielkich, Kowarach. Pod względem turystycznym jest to obszar niezwykle atrakcyjny. Gęsta sieć (152 km) znakowanych szlaków turystycznych prowadzi do wszystkich najciekawszych krajobrazowo i przyrodniczo miejsc. Najważniejsze węzły turystyczne znajdują się w Janowicach Wielkich, w Górach Sokolich obok schroniska Szwajcarka w Czarnowie i pod Skalnikiem.

  • Wąwóz Myśliborski koło Jawora

    [~ 13.5 km] Rezerwaty przyrody

    stanowisko paproci języcznika zwyczajnego (Phylitis scolopendrium) i innych rzadkich roślin (paprotnika kolczystego, jemioły jodłowej i śledzieńnicy naprzeciwlistnej).

  • Park Krajobrazowy Chełmy

    [~ 14 km] Parki krajobrazowe

    Park położony jest na Pogórzu Kaczawskim, wchodzącym w skład makroregionu Sudetów Zachodnich. Obejmuje ochroną wschodnią część Pogórza Kaczawskiego, między Kaczawą a Nysą Małą, w której wyróżnia się dwie mniejsze jednostki krajobrazowe - Pogórze Złotoryjskie i Rów Świerzawy. Jest to obszar o krajobrazie typowo wyżynnym (powyżej 300m n.p.m.), urozmaiconym licznymi pagórami pochodzenia wulkanicznego oraz głębokimi dolinkami wciosowymi o charakterze górskich wąwozów. Duża zmienność form rzeźby terenu wynika z różnej odporności skał na procesy erozji. Najwyższe wzniesienia Parku znajdują się w jego centralnej części i są to: Mszana (477m n.p.m.), Czartowska Skała (468m n.p.m.) i Jastrzębna (468m n.p.m.). Niezwykle interesujący pod względem geologicznym oraz cenny krajobrazowo jest Wąwóz Myśliborski, o stromych skalnych ścianach i wychodniach diabazów, tworzących zastygłe lawy pukliste. Wąwóz ilustruje najstarszą fazę wulkanizmu na terenie Polski i jest unikatowy na skalę europejską. Na obszarze Parku występują ciekawe odsłonięcia erozyjne, głównie skał triasowych i kredowych, a także twarde bazaltowe stożki.Park położony jest w dorzeczu rzeki Kaczawy. Cieki Parku mają charakter górskich strumieni i charakteryzują się nieregularnymi korytami o dużych spadkach oraz kamienistym dnem.Tereny leśne Parku, to głównie bardzo bogate gatunkowo lasy mieszane. Występują tam wszystkie rodzime gatunki drzew oraz liczne stanowiska gatunków chronionych - cisa i brekinii. Najcenniejsze ponad stuletnie drzewostany jaworowo-jodłowo-świerkowe objęte są ochroną rezerwatową. Do bardzo interesujących zbiorowisk należy zbiorowisko lasu klonowo-lipowego, zajmujące w Parku specyficzne siedlisko stromych zboczy, pokrytych nawarstwieniami luźnych głazów - gołoborzami. Obok lipy drobnolistnej i szerokolistnej, klonu zwyczajnego i jawora, w drzewostanie występuje tu wiąz górski, a w runie gajowiec żółty, marzanka wonna, kokorycz pusta, zawilec żółty i inne cenne rośliny. Podobnym zbiorowiskiem, porastającym duże blokowiska piaskowca i bazaltowe gołoborza jest żyzna buczyna, z wieloma cennymi roślinami w runie, np. narecznica samcza, wietlica samcza, gajowiec żółty, szczyr trwały, zawilec gajowy. W Parku występują również zbiorowiska jaworzyny górskiej, łęgu jesionowo-wiązowego i grądu. W wąwozie Myśliborskim znajduje się unikatowy w skali kraju las jaworowy z jedynym w Sudetach stanowiskiem bardzo rzadkiej paproci - języcznika zwyczajnego. Do innych występujących tam ciekawych roślin należą: zanokcica skalna, kopytnik pospolity , lilia złotogłów.W Parku rośnie wiele starych, pomnikowych drzew, między innymi 400-letnia lipa drobnolistna o obwodzie ponad 7m w Muchowie oraz najgrubszy w Polsce tulipanowiec o obwodzie 4,6m w Sichowie.Wśród zwierząt występujących na tym terenie, na szczególną uwagę zasługuje bogata fauna leśna. Oprócz saren i jeleni żyją tu gronostaje, jenoty, popielice i muflony. Wśród gatunków rzadkich ptaków spotyka się bociana czarnego, krogulca i pliszkę górską, a w czystych wodach potoków pstrągi i chronioną strzeblę potokową. Występuje tutaj również 14 gatunków płazów (np. traszka grzebieniasta, górska, salamandra) oraz 6 gatunków gadów (m.in. gniewosz plamisty, żmija zygzakowata).Bogate złoża kruszców miedzi, żelaza, ołowiu, złota i srebra były podstawą działalności górniczej i hutniczej na Pogórzu Kaczawskim. Na szczególną uwagę zasługuje Leszczyna w dolinie Prusickiego Potoku, gdzie do dzisiaj zachowały się stare zrujnowane piece hutnicze, wyrobiska i hałdy porośnięte lasami. Na Pogórzu Kaczawskim istnieją liczne grodziska i fragmenty wałów obronnych, stanowiących fragmenty dawnych umocnień obronnych wzdłuż Sudetów.

  • Wilcza Góra

    [~ 14.4 km] Rezerwaty przyrody

    fragment czopu wulkanicznego z charakterystycznymi słupami bazaltowymi

  • Ostrzyca Proboszczowicka

    [~ 15.3 km] Rezerwaty przyrody

    gołoborze bazaltowe z roślinnością naskalną i leśną

  • Obszar Chronionego Krajobrazu Ostrzyca Proboszczowicka

    [~ 16.6 km] Obszary chronionego krajobrazu

    Obszar Chronionego Krajobrazu Ostrzyca Proboszczowicka leży w południowo-zachodniej części województwa legnickiego. Wzniesienie to ma wysokość 499m n.p.m. i jest fragmentem bazaltowego stożka wulkanicznego wyraźnie zaznaczającego się w krajobrazie Pogórza Kaczawskiego. Całe wzniesienie jest zalesione z wyjątkiem partii szczytowej, gdzie występują bazaltowe gołoborza. Gołoborza schodzące ze szczytu na fragmenty południowego stoku są rezerwatem przyrody. Pokrywy blokowe w rezerwacie porasta ciekawa roślinność naskalna.

  • Park Krajobrazowy Doliny Bobru

    [~ 18.6 km] Parki krajobrazowe

    Park położony jest na terenie Sudetów Zachodnich i Pogórza Sudeckiego. Obejmuje ochroną najcenniejsze pod względem przyrodniczym i krajobrazowym obszary położone w dolinie Bobru, między Jelenią Górą a Lwówkiem Śląskim. Rzeźba terenu Parku jest bardzo zróżnicowana, co jest wynikiem wielokrotnego wypiętrzania i fałdowania górotworu oraz długich okresów jego niszczenia. Występują tutaj zarówno formy wierzchowinowe, jak i dolinne: grzbiety, szczyty, doliny i terasy. Charakterystyczne jest występowanie dużej ilości głębokich rozcięć dolinnych, którym towarzyszą częste doliny wciosowe, jary, strome stoki. Rzeka Bóbr ma na obszarze Parku bardzo urozmaicony przebieg i w kilku rejonach tworzy malownicze przełomy, podkreślające głębokie zróżnicowanie krajobrazowe Kotliny Jeleniogórskiej, Gór Kaczawskich, Pogórzy: Izerskiego i Kaczawskiego. Jest ona jednocześnie osią hydrograficzną tego terenu i ma charakter rzeki górskiej. W południowej części Parku spiętrzone wody rzeki tworzą malownicze Jezioro Pilchowickie. Osobliwością są liczne, interesujące obiekty przyrody nieożywionej, np. ciekawe skały i odsłonięcia geologiczne na terenach starych kamieniołomów.Pod względem wartości szaty roślinnej, teren Parku jest unikalny w skali całego przedpola Sudetów. Charakteryzuje się występowaniem bardzo zasobnych i silnie zróżnicowanych ekosystemów leśnych , nizinnych wyżynnych i górskich. Drzewostany są tutaj dobrze zachowane, często o charakterze naturalnym, co w sytuacji znacznego zagrożenia lasów sudeckich, jest szczególną wartością. Są to głównie bory mieszane (wyżynne i górskie), lasy mieszane (świeże, wilgotne, wyżynne i górskie), olsy oraz lasy łęgowe. Podstawowymi gatunkami w drzewostanach są: świerk pospolity, sosna zwyczajna, dąb szypułkowy i bezszypułkowy , buk zwyczajny, a domieszki stanowią jawory, klony, graby, lipy, modrzewie, brzozy, jodły. Na terenie Parku i jego strefy ochronnej stwierdzono występowanie wielu gatunków roślin chronionych, m in. lilii złotogłów, cisa pospolitego, jarząbu brekinii, bluszczu pospolitego, wawrzynka wilczełyko, wiciokrzewu pomorskiego, dziewięćsiłu bezłodygowego, storczyków.Świat zwierzęcy charakteryzuje się występowaniem przede wszystkim zwierząt o dużej tolerancji ekologicznej i jest silnie przeobrażony. W lasach żyją jelenie, sarny, dziki, lisy, tchórze, kuny, a wśród ptaków spotyka się bociany, łabędzie, myszołowy, kanie, jastrzębie, bażanty i kuropatwy, a także wiele gatunków ptaków śpiewających jak sroka, sójka, gil, skowronek, sikorka, kruk i inne. W rzece Bóbr, powyżej zapory w Pilchowicach spotyka się pstrągi i lipienie, co świadczy o postępującej poprawie czystości wód.Dolina Bobru na terenie Parku jest rejonem o bardzo bogatej przeszłości, gdzie zachowało się wiele świedectw artystycznego i kulturowego dziedzictwa, przede wszystkim zabytkowe układy urbanistyczne, obiekty budownictwa drewnianego, a także zabytkowe parki dworskie .

  • Książański Park Krajobrazowy

    [~ 27.1 km] Parki krajobrazowe

    Książański Park Krajobrazowy jest jednym z najmniejszych z dotychczas utworzonych Parków. Obejmuje zwarte kompleksy leśne brzeżnej strefy Pogórza Wałbrzyskiego, między dolinami rzeki Strzegomki na zachodzie i Witoszowskiego Potoku na wschodzie, w strefie przełomów rzecznych Czyżynki, Szczawnika, Pełcznicy i Lubiechowskiej Wody.Obszar Parku charakteryzuje się mocno zróżnicowaną rzeźbą. Występujące tu spłaszczenia wierzchowinowe zostały rozcięte przez liczne rzeki i potoki o górskim charakterze, które wytworzyły niezwykle malownicze, wąskie i głębokie wąwozy i jary. Wysokości ich ścian dochodzą miejscami do 80 m. Ponad spłaszczenia wznoszą się kopulaste pagóry o wysokościach względnych 20-30 m.Szata roślinna Parku jest bogata i urozmaicona. Głównym jej elementem są lasy mieszane, w których dominuje buk, dąb grab i klon z domieszką świerka, sosny, lipy i brzozy. Wyższe partie porasta modrzew europejski, buk pospolity, świerk. Wyróżnić można trzy podstawowe zespoły roślinne: kwaśną buczynę górską, grąd i olszynę podgórską Z roślin objętych ochroną na obszarze Parku spotykamy m.in.: cisa pospolitego, wawrzynka wilczełyko, lilię złotogłów, bluszcz pospolity, kaliną koralową, dziewięćsiła bezłodygowego, różanecznika żółtego.Pomimo bezpośredniego sąsiedztwa z terenami silnie zurbanizowanymi, fauna Parku jest bogata. Dotyczy to głównie bezkręgowców - mięczaków, pajęczaków i owadów. Występują wśród nich endemity dla Sudetów - gatunki na granicy swoich zasięgów oraz gatunki bardzo rzadkie. Ssaki reprezentowane są m in. przez takie gatunki jak muflony, wiewiórki i 8 gatunków nietoperzy. Z ptaków żyją tu myszołowy, jastrzębie, sowy, dzięcioły, pliszki górskie, krogulce, kosy, drozdy, zięby. Z płazów i gazów występują: salamandra plamista, rzekotka drzewna, jaszczurka zwinka, gniewosz plamisty, padalec i zaskroniec.Głównym obiektem zabytkowym Parku jest Zamek Książ. Ten największy zamek na Dolnym Śląsku położony jest na cyplu skalnym i otoczony zakolem Pełcznicy. Założył go książę Bolko I ze świdnickiej linii Piastów w latach 1288-92. Zamek przechodził burzliwe koleje losu, zmieniał właścicieli, był rozbudowywany i przebudowywany w XVI i XVIII wieku. W ogromnej, bo liczącej 146000 m2 kubaturze pomieszczono m.in. muzeum zamkowe i liczne wystawy. Zamek otacza piękny Park w stylu angielskim, w którym założony został ogród dendrologiczny. Park odwiedzany jest licznie przez mieszkańców Wałbrzycha i kuracjuszy ze Szczawna Zdroju.Zamek w Książu odwiedza ok. 200 000 osób rocznie. W jego obrębie znajduje się hotel i zaplecze gastronomiczne. Atrakcję stanowi również stadnina ogierów.Wśród wielu innych, ciekawymi zabytkami są XIII-wieczny Zamek Cisy nad doliną Czyżówki oraz pochodzący z XIV wieku kościół w Strudze.

  • Karkonoski Park Narodowy

    [~ 27.4 km] Parki narodowe

    Karkonoski Park Narodowy obejmuje najwyższy w Sudetach masyw górski, wypiętrzony przed około 250 mln lat w czasie hercyńskich ruchów górotwórczych. Główne jego pasmo zbudowane jest z granitów. Strzeliste i ostre formy skalne zostały poddane procesom denudacyjnym, w wyniku których mniej odporne skały uległy zwietrzeniu i zrównaniu. Nad nimi górują Śnieżka (1601 m n.p.m.) i Wielki Szyszak (1509 m n.p.m.). Charakterystyczne dla Karkonoszy są skałki granitowe, którym ze względu na kształt i legendy nadano osobliwe nazwy, np.: Końskie Łby, Owcze Skały, Pielgrzymy. W wyniku działalności lodowca powstały kotły lodowcowe, wały morenowe i jeziora, np.: Wielki i Mały Staw. Uzupełnieniem wysokogórskiego krajobrazu Karkonoszy są ławice rumoszu skalnego i gołoborzy widoczne nad górną granicą lasu na stokach Śnieżki i Wielkiego oraz Małego Szyszaka.W Karkonoszach, dzięki specyficznym warunkom klimatycznym i licznie występującym wysiękom źródliskowym powstało szereg torfowisk. Rozległe torfowiska występują na wierzchowinie i na Równi pod Śnieżką.Roślinność Karkonoszy była przedmiotem zainteresowań - głównie lekarzy i farmaceutów - już w XVI wieku. Układ roślinności ma wyraźny charakter piętrowy. Piętro pogórza sięga do 500 m n.p.m., a regiel dolny do wysokości 1000 m n.p.m. W reglu dolnym dominują buczyny: kwaśna buczyna górska i żyzna buczyna sudecka. Tworzą je drzewostany bukowe z domieszką jodły i jaworu. W reglu górnym, sięgającym do wysokości 1250 m n.p.m., porastają ubogie przyrodniczo świerczyny. Powyżej rozpościera się najbogatsze florystycznie piętro subalpejskie z dominującymi zaroślami kosodrzewiny. Nad nim, do wysokości 1450 m n.p.m. rozciąga się piętro alpejskie, obejmujące głównie szczyty Śnieżki i Wielkiego Szyszaka. Charakterystyczną cechą Karkonoszy jest roślinność źródliskowa i torfowiskowa. W piętrze regla górnego i subalpejskim występują torfowiska wiszące rozwijające się na zboczach oraz torfowiska wysokie powstałe na płaskich wierzchowinach w okolicach Śnieżki i Szrenicy.Flora Karkonoszy liczy około 650 gatunków roślin naczyniowych, 450 gatunków mszaków i 400 gatunków porostów. Pełnej ochronie podlega 40 gatunków, wśród nich relikty i endemity jak np. skalnica bazaltowa, dzwonek karkonoski.Świat zwierząt uległ w Karkonoszach wyraźnym przeobrażeniom, ale nadal jest ciekawy i stosunkowo bogaty. Wprawdzie wyginęły występujące tu kiedyś niedźwiedzie, rysie, żbiki, można jednak spotkać jelenia, dzika, sarnę czy zaaklimatyzowanego kozła górskiego - muflona. Ciekawymi przedstawicielami awifauny są: płochacz halny, drozd obrożny, włochatka, sóweczka, cietrzew, głuszec.Park wraz z czeskim Karkonoskim Parkiem Narodowym, od 1992 r. tworzy Międzynarodowy Rezerwat Biosfery Karkonosze.