Mapa Roztocznik

58-200 Roztocznik

Roztocznik w Google Earth

Pobliskie miejscowości

Rejony chronione w okolicy

  • Góra Radunia

    [~ 9.7 km] Rezerwaty przyrody

    fragment Góry Raduni zbudowanej ze skał pochodzenia wulkanicznego - serpentynitów; stanowisko zanokcicy ciemnej (Asplenium adiantum-nigrum) i innych paproci

  • Łąka Sulistrowicka

    [~ 9.7 km] Rezerwaty przyrody

    roślinność łąkowa z rzadkimi gatunkami jak goździk pyszny (Dianthus superbus)

  • Ślężański Park Krajobrazowy

    [~ 13.4 km] Parki krajobrazowe

    Park położony jest na Przedgórzu Sudeckim i obejmuje masyw Ślęży, przylegające Wzgórza Oleszyńskie i Wzgórza Kiełczyńskie. Góra Ślęża od lat interesowała naukowców, przyciągała turystów swym pięknem i legendami. Od najdawniejszych czasów była czczona i uznawana za miejsce kultu, a najstarsze ślady bytności człowieka na górze Ślęży pochodzą z okresu neolitu. Z licznych wykopalisk i zabytków istniejących w masywie Ślęży, do najbardziej intrygujących należą tajemnicze rzeźby ustawione przy uczęszczanych szlakach historycznych, najprawdopodobniej związane z dawnymi, pogańskimi miejscami kultu różnych plemion i ludów. O bogatej przeszłości historycznej terenu świadczą 24 stanowiska archeologiczne.Masyw Ślęży jest grupą dwóch pasm wzgórz wyniesionych ponad otaczający teren na wysokość około 500 m. Najwyższym wzniesieniem pierwszego z nich jest Góra Ślęża (719 m n.p.m.) która jednocześnie jest najwyższym wzniesieniem Przedgórza Sudeckiego. Najbardziej wyniesionym wzgórzem drugiego pasma, otaczającego Ślężę od południa, jest Góra Radunia (573 m n.p.m.). Masyw Ślęży zbudowany jest ze skał pochodzenia wulkanicznego o dużej odporności na erozję: serpentynitów, granitów, amfibolitów , gabro i łupków metamorficznych.Obszar parku leży w dorzeczu rzeki Ślęży i Czarnej Wody. Na wypływającym spod przełęczy Tąpadło Potoku Sulistrowickim, zbudowano zbiorniki przeciwpowodziowe częściowo udostępnione dla rekreacji.Oprócz wartości archeologicznych, historycznych i geologicznych Ślężański Park Krajobrazowy przedstawia również dużą wartość przyrodniczą. Ponad połowę jego powierzchni zajmują lasy, porastające prawie wszystkie wzniesienia. W przeważającej części są to świerczyny i bory sosnowe. Sztucznie wprowadzone drzewostany świerkowe występują głównie na Ślęży i na Raduni, natomiast bory sosnowe porastają niższe partie wzgórz. W składzie gatunkowym borów oprócz sosny występują dęby bezszypułkowe i brzozy. Oprócz świerczyn i borów sosnowych na terenie parku występują również bardzo bogate gatunkowo, żyzne buczyny (z perłówką jednokwiatową i marzanką wonną) oraz świetliste dąbrowy (pod szczytem Raduni). Wśród roślin należy wymienić chronione: lilię złotogłów, wawrzynka wilczełyko, kruszczyka szerokolistnego. Na wychodniach skał serpentynitowych na Górze Raduni i w Górach Oleszyńskich rosną unikalne paprocie: zanokcica serpentynitowa, zanokcica śląska i zanokcica klinowata. Na głazach rozwija się cenna flora mchów wysokogórskich, a na słonecznych polanach Góry Raduni - bogata florystycznie murawa kserotermiczna. W rezerwacie Łąka Sulistrowicka chroniona jest roślinność łąkowa, wśród której występuje złocistożółty pełnik europejski, goryczka wczesna, tojad smukły, goździk pyszny i liczne turzyce.Bogata jest fauna parku, zwłaszcza świat bezkręgowców: pająków chrząszczy i motyli. Spośród 58 gatunków ptaków, do najciekawszych należą kania ruda, krogulec, kobuz sieweczka rzeczna, orzechówka, puchacz, kruk, pliszka górska. Z około 40 gatunków ssaków, 17 objętych jest ochroną, m. in. ryjówka górska, rzęsorek mniejszy, orzesznica, popielica, koszatka, kret, kuna, gronostaj oraz nietoperze. W potokach płynących u podnóży masywu Ślęży spotyka się ryby chronione: pstrąga potokowego i strzelbę potokową, a w miejscach wilgotnych, w pobliżu zbiorników wodnych - salamandrę plamistą, traszkę alpejską i rzekotkę.Przez teren parku poprowadzono pięć szlaków turystycznych. Schroniska PTTK znajdują się na Ślęży i Wieżycy. W okresie zimowym działają dwa wyciągi narciarskie.

  • Skalna

    [~ 13.4 km] Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe

    Grupa malowniczych gabrowych skał, dobrze odsłoniętych i usytuowanych w lesie porastającym zachodnie zbocze Ślęży. Las ma charakter kwaśnej buczyny ze stanowiskami naskalnych mchów i porostów.

  • Góra Sobótka

    [~ 13.5 km] Rezerwaty przyrody

    Sczyt Ślęży (718 m npm) zbudowany ze skał wulkanicznych. Cenny fragment lasu liściastego.

  • Park Krajobrazowy Gór Sowich

    [~ 13.5 km] Parki krajobrazowe

    Park obejmuje centralną, najwyższą część Sudetów Środkowych, z masywem Wielkiej Sowy, Kalenicy Słonecznej i Czarnych Kątów. Główny grzbiet górski Parku ma długość 25 km i biegnie z północnego zachodu na południowy wschód, pomiędzy Górami Wałbrzyskimi a Bardzkimi. Jest zbudowany z najstarszych w Sudetach gnejsów prekambryjskich. Masyw Wielkiej Sowy jest najatrakcyjniejszą częścią całego pasma. Ten typ krajobrazu górskiego, charakteryzujący się dużą koncentracją na stosunkowo małej powierzchni różnych, kontrastowych form, nie występuje w takiej skali nigdzie w kraju. Decyduje to o dużej atrakcyjności turystycznej Parku, przez który wiedzie wiele szlaków, mających zakończenie na szczytach Wielkiej Sowy i Kalenicy. Z tych punktów widokowych można podziwiać jedne z najpiękniejszych panoram górskich Sudetów.Przeważającą część obszaru Parku porastają dolnoreglowe lasy pochodzenia antropogenicznego, świerkowe, bukowe lub mieszane, ze znaczną domieszką innych gatunków: modrzewi, jaworów, brzóz, sosen, lip, kasztanowców i klonów. Najwyższe partie Gór Sowich, tzn. Masyw Wielkiej Sowy i Kalenicy Słonecznej porasta bór świerkowy regla górnego z domieszką buka. Niestety, duże partie lasów górnoreglowych zostały zniszczone w wyniku klęski ekologicznej spowodowanej przez emisje gazów przemysłowych. Osłabione drzewostany zostały zaatakowane przez szkodniki, co doprowadziło do znacznych wylesień na grzbiecie i zboczach Gór Sowich. Pod samym wierzchołkiem Wielkiej Sowy rośnie sztucznie wprowadzona kosodrzewina. Na stromych stokach występuje gdzieniegdzie kwaśna buczyna, a także małe skupienia żyznej buczyny sudeckiej. Dużą atrakcją przyrodniczą Parku jest skarłowaciały las bukowy, objęty ochroną w rezerwacie Bukowa KalenicaŚwiat roślinny i zwierzęcy Parku nie odbiega składem od obszarów sąsiednich. Szczególnie cenna jest flora zbiorowisk łąkowych porastających podszczytowe partie gór, z roślinami rzadkimi i chronionymi np. dziewięćsiłem bezłodygowym i śnieżycą wiosenną. Bogaty jest również świat zwierzęcy, co wiąże się ze słabym zasiedleniem tego obszaru. Z rzadkich ssaków żyją tu muflony, borsuki, kuny leśne, z ciekawych gatunków ptaków należy wymienić sowę włochatkę, bociana czarnego i głuszca a z płazów salamandrę plamistą i traszkę górską.

  • Bukowa Kalenica

    [~ 16.3 km] Rezerwaty przyrody

    las bukowy; w runie wawrzynek wilczełyko (Daphne mezereum) i lilia złotogłów (Lilium martagon)

  • Skałki Stoleckie

    [~ 20.7 km] Rezerwaty przyrody

    stanowisko ciepło i sucholubnych owadów

  • Góra Choina

    [~ 21.6 km] Rezerwaty przyrody

    las mieszany porastający wzgórze z ruinami zamku piastowskiego

  • Cisowa Góra

    [~ 23.7 km] Rezerwaty przyrody

    naturalne stanowisko cisa (Taxus baccata)

  • Obszar Chronionego Krajobrazu Góry Bardzkie i Sowie

    [~ 24 km] Obszary chronionego krajobrazu

    Obszar Chronionego Krajobrazu Góry Bardzkie i Sowie obejmuje głównie grzbiety tych gór pomiędzy przełęczą Kłodzką na wschodzie a doliną Bystrzycy Świdnickiej na zachodzie.Góry Sowie są zrębem tektonicznym zbudowanym z prekambryjskich gnejsów. Na szczytach i stokach wystepują ostańcowe skałki.Orograficznie Góry Bardzkie są przedłużeniem Gór Sowich. Zbudowane są ze sfałdowanych w orogenezie hercyńskiej skał paleozoicznych: zlepieńców, piaskowców i łupków oraz skał wulkanicznych. Oba pasma gór porasta las piętra regla dolnego. Na Bukowej Kalenicy w Górach Sowich utworzono rezerwat chroniący fragment pierwotnej puszczy sudeckiej. W Gorach Bardzkich istnieją rezerwaty Cisowa Góra i Cisy obejmujące fragmenty lasu mieszanego z dużymi skupiskami cisa.

  • Park Krajobrazowy Dolina Bystrzycy

    [~ 24.5 km] Parki krajobrazowe

    Park położony jest na Równinie Wrocławskiej i obejmuje swymi granicami fragment doliny rzeki Bystrzycy, od Jeziora Mietkowskiego na południu, do zachodnich okolic Wrocławia na północy. Rzeka Bystrzyca w południowej części Parku przepływa przez Wzgórza Strzegomskie, dalej na północ płynie po terenie płaskim, mało urozmaiconym pod względem rzeźby. Dolina Bystrzycy objęta granicami parku charakteryzuje się bogatą siecią dopływów, których koryta przebiegają równolegle w stosunku do koryta Bystrzycy, co stwarza specyficzne warunki krajobrazowe i hydrograficzno - siedliskowe w obrębie doliny W dolinie rzeki występują niewielkie powierzchnie porośnięte lasami łęgowymi, dominują łąki podmokłe i tereny bagienne. Znajdujący się w południowej części parku zbiornik zaporowy na Bystrzycy, zwany Jeziorem Mietkowskim, oprócz znaczenia przeciwpowodziowego i gospodarczo - przemysłowego odgrywa również dużą rolę rekreacyjną i krajobrazową. Dolina rzeki Bystrzycy, z jej podmokłymi łąkami i łęgami jest doskonałym miejscem bytowania dla wielu gatunków ptaków oraz płazów. W wodach rzeki żyją ryby, choć ze względu na dość poważne zanieczyszczenia, brak jest gatunków rzadkich i szlachetnych.

  • Cisy

    [~ 25.5 km] Rezerwaty przyrody

    naturalne stanowisko cisa (Taxus baccata)

  • Obszar Chronionego Krajobrazu Wzgórza Niemczańsko-Strzelińskie

    [~ 25.7 km] Obszary chronionego krajobrazu

    Obszar Chronionego Krajobrazu Wzgórza Niemczańsko-Strzelińskie obejmuje południowe części tych masywów o stosunkowo niewielkim przekształceniu gospodarczym i leży w mezoregionie Wzgórza Niemczańsko-Strzelińskie. Jest on najbardziej zróżnicowaną częścią Przedgórza Sudeckiego. Masywy te zbudowane są z różnych skał magmowych i metamorficznych, z których na uwagę zasługuje pionowa intruzja granitu w Strzelinie.Wzgórza pokryte są zwartymi lasami. Wzgórza Kiełczyńskie stanowią fragment Ślężańskiego PK.

  • Jeziorko Daisy

    [~ 27.4 km] Rezerwaty przyrody

    Skamieniałości fauny górnego dewonu odsłoniętych w nieczynnym kamieniołomie wapienia