Gmina Mysłakowice
Miejscowości w gminie
Rejony chronione
Rudawski Park Krajobrazowy
Parki krajobrazowe
Park położony jest na pograniczu Sudetów Środkowych i Zachodnich, w dolinie Bobru. Obejmuje pasmo Rudaw Janowickich z Górami Sokolimi, oraz Góry Ołowiane będące częścią Gór Kaczawskich.Budowa geologiczna tego obszaru jest mocno zróżnicowana. Zachodnia część Parku zbudowana jest ze skał magmowych - granitów karkonoskich, środkowa ze skał metamorficznych - gnejsów, łupków krystalicznych i amfibolitów, a wschodnia ze skal osadowych - piaskowców, zlepieńców i mułowców. Na podłożu skalnym zalegają osady polodowcowe oraz rzeczne. W zachodniej części Parku występują liczne, naturalne odsłonięcia podłoża skalnego w postaci skałek granitowych o fantastycznych kształtach, tworzących duże zgrupowania i labirynty. Do najbardziej znanych należą Starościńskie Skały - tzw. skalne miasteczko, Skalny Most, Ścianki, Strażnica, Krowiarki. Wschodnia część Parku odznacza się silnie rozczłonowanymi stokami. Sąsiedztwo zwartego masywu górskiego Rudaw Janowickich z przełomem Bobru, liczne, ciekawe formy skalne, głazowiska i gołoborza, decydują o wielkiej malowniczości terenu Parku. Dużą ciekawostką i jednocześnie atrakcją są również tzw. kolorowe jeziorka (Purpurowe, Błękitne, Szmaragdowe) powstałe w nieczynnych wyrobiskach po kopalniach pirytów na zboczach Wielkiej Kopy.Ponad 40% powierzchni Parku i strefy ochronnej zajmują kompleksy leśne. Są to w większości monokultury świerkowe, wprowadzone na siedliska boru górskiego, lasu mieszanego górskiego i lasu mieszanego. Występują tu takie zbiorowiska leśne jak: sudecka świerczyna górnoreglowa, dolnoreglowy bór jodłowo-świerkowy, nadrzeczna olszyna górska, grąd środkowoeuropejski, kwaśna buczyna górska, żyzna buczyna sudecka oraz zespoły jarzębiny górskiej. Oprócz świerka w piętrze pogórza występują: grab, jesion, dąb, jodła, a w drzewostanach regla dolnego - buk, jodła, jawor i jesion.Ze względu na urozmaicony charakter rzeźby oraz zróżnicowanie siedliskowe, na terenie Parku występuje duże bogactwo florystyczne. Wśród roślin występują 33 gatunki chronione, takie jak: storczyk szerokolistny, storczyk bzowy, wawrzynek wilczełyko, dziewięćsił bezłodygowy, lilia złotogłów, goryczka orzęsiona., wiciokrzew pomorski, kruszczyk błotny i inne. Na uwagę zasługuje również roślinność torfowiskowa występująca na Trzcińskich Mokradłach. W granicach Parku i otuliny stwierdzono występowanie 203 gatunków kręgowców, z czego 127 gatunków to ptaki.. Do chronionych przedstawicieli awifauny należą: łabędź niemy, zimorodek, sieweczka rzeczna, pliszka górska, derkacz, trzmielojad, dzięcioł zielonosiwy, jastrząb gołębiarz. Z innych zwierząt objętych ochroną żyję tutaj kilka gatunków biegaczy, paź królowej, paź żeglarz, rzekotka drzewna, salamandra, gronostaj, jeż, łasica. W lasach spotkać można typowe zwierzęta leśne: jelenie, sarny, dziki, zające, lisy i kuny.Na obszarze Parku występuje wiele zabytków kultury materialnej, związanych głównie ze świeckim budownictwem rezydencjonalnym, takich jak dwa średniowieczne zamki obronne, czy rezydencje renesansowe w Bukowcu, Ciechanowicach, Dąbrownicy, Janowicach Wielkich, Kowarach. Pod względem turystycznym jest to obszar niezwykle atrakcyjny. Gęsta sieć (152 km) znakowanych szlaków turystycznych prowadzi do wszystkich najciekawszych krajobrazowo i przyrodniczo miejsc. Najważniejsze węzły turystyczne znajdują się w Janowicach Wielkich, w Górach Sokolich obok schroniska Szwajcarka w Czarnowie i pod Skalnikiem.
Karkonoski Park Narodowy
Parki narodowe
Karkonoski Park Narodowy obejmuje najwyższy w Sudetach masyw górski, wypiętrzony przed około 250 mln lat w czasie hercyńskich ruchów górotwórczych. Główne jego pasmo zbudowane jest z granitów. Strzeliste i ostre formy skalne zostały poddane procesom denudacyjnym, w wyniku których mniej odporne skały uległy zwietrzeniu i zrównaniu. Nad nimi górują Śnieżka (1601 m n.p.m.) i Wielki Szyszak (1509 m n.p.m.). Charakterystyczne dla Karkonoszy są skałki granitowe, którym ze względu na kształt i legendy nadano osobliwe nazwy, np.: Końskie Łby, Owcze Skały, Pielgrzymy. W wyniku działalności lodowca powstały kotły lodowcowe, wały morenowe i jeziora, np.: Wielki i Mały Staw. Uzupełnieniem wysokogórskiego krajobrazu Karkonoszy są ławice rumoszu skalnego i gołoborzy widoczne nad górną granicą lasu na stokach Śnieżki i Wielkiego oraz Małego Szyszaka.W Karkonoszach, dzięki specyficznym warunkom klimatycznym i licznie występującym wysiękom źródliskowym powstało szereg torfowisk. Rozległe torfowiska występują na wierzchowinie i na Równi pod Śnieżką.Roślinność Karkonoszy była przedmiotem zainteresowań - głównie lekarzy i farmaceutów - już w XVI wieku. Układ roślinności ma wyraźny charakter piętrowy. Piętro pogórza sięga do 500 m n.p.m., a regiel dolny do wysokości 1000 m n.p.m. W reglu dolnym dominują buczyny: kwaśna buczyna górska i żyzna buczyna sudecka. Tworzą je drzewostany bukowe z domieszką jodły i jaworu. W reglu górnym, sięgającym do wysokości 1250 m n.p.m., porastają ubogie przyrodniczo świerczyny. Powyżej rozpościera się najbogatsze florystycznie piętro subalpejskie z dominującymi zaroślami kosodrzewiny. Nad nim, do wysokości 1450 m n.p.m. rozciąga się piętro alpejskie, obejmujące głównie szczyty Śnieżki i Wielkiego Szyszaka. Charakterystyczną cechą Karkonoszy jest roślinność źródliskowa i torfowiskowa. W piętrze regla górnego i subalpejskim występują torfowiska wiszące rozwijające się na zboczach oraz torfowiska wysokie powstałe na płaskich wierzchowinach w okolicach Śnieżki i Szrenicy.Flora Karkonoszy liczy około 650 gatunków roślin naczyniowych, 450 gatunków mszaków i 400 gatunków porostów. Pełnej ochronie podlega 40 gatunków, wśród nich relikty i endemity jak np. skalnica bazaltowa, dzwonek karkonoski.Świat zwierząt uległ w Karkonoszach wyraźnym przeobrażeniom, ale nadal jest ciekawy i stosunkowo bogaty. Wprawdzie wyginęły występujące tu kiedyś niedźwiedzie, rysie, żbiki, można jednak spotkać jelenia, dzika, sarnę czy zaaklimatyzowanego kozła górskiego - muflona. Ciekawymi przedstawicielami awifauny są: płochacz halny, drozd obrożny, włochatka, sóweczka, cietrzew, głuszec.Park wraz z czeskim Karkonoskim Parkiem Narodowym, od 1992 r. tworzy Międzynarodowy Rezerwat Biosfery Karkonosze.
Buczyna storczykowa na Białych Skałach
Rezerwaty przyrody
Żyzna buczyna sudecka i ciepłolubna buczyna storczykowa z cennymi gatunkami flory i fauny
Góra Miłek
Rezerwaty przyrody
charakterystyczny dla Sudetów fragment regla dolnego na podłożu wapiennym wraz z naturalnymi zespołami roślinnymi i bogatą fauną bezkręgowców
Krokusy w Górzyńcu
Rezerwaty przyrody
naturalne stanowisko szafrana spiskiego (Crocus scepusiensis)
Buki Sudeckie
Rezerwaty przyrody
zbiorowiska leśne reprezentujące bogaty florystycznie las bukowy
Park Krajobrazowy Doliny Bobru
Parki krajobrazowe
Park położony jest na terenie Sudetów Zachodnich i Pogórza Sudeckiego. Obejmuje ochroną najcenniejsze pod względem przyrodniczym i krajobrazowym obszary położone w dolinie Bobru, między Jelenią Górą a Lwówkiem Śląskim. Rzeźba terenu Parku jest bardzo zróżnicowana, co jest wynikiem wielokrotnego wypiętrzania i fałdowania górotworu oraz długich okresów jego niszczenia. Występują tutaj zarówno formy wierzchowinowe, jak i dolinne: grzbiety, szczyty, doliny i terasy. Charakterystyczne jest występowanie dużej ilości głębokich rozcięć dolinnych, którym towarzyszą częste doliny wciosowe, jary, strome stoki. Rzeka Bóbr ma na obszarze Parku bardzo urozmaicony przebieg i w kilku rejonach tworzy malownicze przełomy, podkreślające głębokie zróżnicowanie krajobrazowe Kotliny Jeleniogórskiej, Gór Kaczawskich, Pogórzy: Izerskiego i Kaczawskiego. Jest ona jednocześnie osią hydrograficzną tego terenu i ma charakter rzeki górskiej. W południowej części Parku spiętrzone wody rzeki tworzą malownicze Jezioro Pilchowickie. Osobliwością są liczne, interesujące obiekty przyrody nieożywionej, np. ciekawe skały i odsłonięcia geologiczne na terenach starych kamieniołomów.Pod względem wartości szaty roślinnej, teren Parku jest unikalny w skali całego przedpola Sudetów. Charakteryzuje się występowaniem bardzo zasobnych i silnie zróżnicowanych ekosystemów leśnych , nizinnych wyżynnych i górskich. Drzewostany są tutaj dobrze zachowane, często o charakterze naturalnym, co w sytuacji znacznego zagrożenia lasów sudeckich, jest szczególną wartością. Są to głównie bory mieszane (wyżynne i górskie), lasy mieszane (świeże, wilgotne, wyżynne i górskie), olsy oraz lasy łęgowe. Podstawowymi gatunkami w drzewostanach są: świerk pospolity, sosna zwyczajna, dąb szypułkowy i bezszypułkowy , buk zwyczajny, a domieszki stanowią jawory, klony, graby, lipy, modrzewie, brzozy, jodły. Na terenie Parku i jego strefy ochronnej stwierdzono występowanie wielu gatunków roślin chronionych, m in. lilii złotogłów, cisa pospolitego, jarząbu brekinii, bluszczu pospolitego, wawrzynka wilczełyko, wiciokrzewu pomorskiego, dziewięćsiłu bezłodygowego, storczyków.Świat zwierzęcy charakteryzuje się występowaniem przede wszystkim zwierząt o dużej tolerancji ekologicznej i jest silnie przeobrażony. W lasach żyją jelenie, sarny, dziki, lisy, tchórze, kuny, a wśród ptaków spotyka się bociany, łabędzie, myszołowy, kanie, jastrzębie, bażanty i kuropatwy, a także wiele gatunków ptaków śpiewających jak sroka, sójka, gil, skowronek, sikorka, kruk i inne. W rzece Bóbr, powyżej zapory w Pilchowicach spotyka się pstrągi i lipienie, co świadczy o postępującej poprawie czystości wód.Dolina Bobru na terenie Parku jest rejonem o bardzo bogatej przeszłości, gdzie zachowało się wiele świedectw artystycznego i kulturowego dziedzictwa, przede wszystkim zabytkowe układy urbanistyczne, obiekty budownictwa drewnianego, a także zabytkowe parki dworskie .
Ostrzyca Proboszczowicka
Rezerwaty przyrody
gołoborze bazaltowe z roślinnością naskalną i leśną
Kruczy Kamień
Rezerwaty przyrody
wzniesienie przedstawiające formę intruzji porfiru w skały osadowe; las o charakterze górskim; liczne rośliny zielne ciepłolubne
Wąwóz Lipa
Rezerwaty przyrody
Naturalne lasy oraz zbiorowiska naskalne wraz z różnymi typami pomnikowych głazów narzutowych. (powiększony w 2002r.)
